Roger De Vlaeminck

Roger De Vlaeminck op de kasseien van de Ronde van Vlaanderen
Roger De Vlaeminck op de kasseien van de Ronde van Vlaanderen

Roger De Vlaeminck (24 augustus 1947) is een Belgische voormalig professioneel wielrenner uit Eeklo in Oost-Vlaanderen. Hij werd door Rik Van Looy omschreven als ‘The most talented and the only real classics rider of his generation’. Zijn bijnaam ‘The Gypsy’ verwijst naar zijn afkomst uit een familie van rondreizende kleermakers. De Vlaeminck staat vooral bekend om zijn prestaties in de kasseiklassieker Parijs–Roubaix, waar zijn resultaten hem de bijnaam ‘Monsieur Paris–Roubaix’ opleverden. Ook in andere Monumenten behaalde hij prestaties die slechts weinigen kunnen evenaren. Als jongere had hij aanvankelijk een grote liefde voor voetbal en debuteerde hij op 16-jarige leeftijd bij F.C. Eeklo. Door het succes van zijn broer Erik koos hij later voor het wielrennen. In 1965 reed hij als junior en behaalde één zege, gevolgd door 25 overwinningen in 1966. Hij werd prof aan het begin van het seizoen 1969 bij Flandria-Declerck en won meteen zijn eerste koers, de Omloop Het Volk. In 1975 veroverde hij ook de professionele titel.

Bijnaam en reputatie in de klassiekers

Roger De Vlaeminck is een Belgische voormalige profwielrenner, geboren op 24 augustus 1947. Rik Van Looy omschreef hem als "de meest getalenteerde en de enige echte klassiekerrijder van zijn generatie". Hij kreeg de bijnaam "The Gypsy" omdat hij werd geboren in een familie van reizende kleermakers. De Vlaeminck staat vooral bekend om zijn prestaties in de kasseienklassieker Paris-Roubaix. Die resultaten bezorgden hem de bijnaam "Monsieur Paris-Roubaix". Ook in andere Monumenten zette hij prestaties neer die een record opleverden waar slechts weinigen aan kunnen tippen.

Van voetbal naar de koers

Roger De Vlaeminck werd op 24 augustus 1947 geboren in Eeklo, in Oost-Vlaanderen. Zijn eerste liefde was voetbal, en op 16-jarige leeftijd debuteerde hij voor F.C. Eeklo. Toch koos hij later ook voor de fiets, mede door het succes van zijn oudere broer Erik, die als profrenner naam maakte. In 1965 reed De Vlaeminck zijn eerste wedstrijden bij de junioren en boekte hij meteen een overwinning. Een jaar later volgden al 25 zeges. In de winters trokken Roger en Erik samen de cyclocross in. In 1968 werd Erik wereldkampioen bij de profs in Luxemburg, terwijl Roger er amateurkampioen werd. Later zou hij in 1975 ook de professionele titel pakken.

Van debuut tot monumentenreus

Roger De Vlaeminck werd prof aan het begin van het seizoen 1969 bij Flandria-Declerck. In zijn eerste koers van dat jaar won hij meteen de Omloop Het Volk, waarmee hij zijn professionele loopbaan sterk inzette. Tijdens zijn hele carriere vocht hij bovendien om de suprematie met Eddy Merckx.

Zijn reputatie groeide vooral in de klassiekers. Hij reed Parijs-Roubaix veertien keer en won die koers vier keer: in 1972, 1974, 1975 en 1977. Daarnaast eindigde hij er vier keer tweede, een keer derde, een keer vijfde, een keer zesde en twee keer zevende. Alleen in 1980 gaf hij Parijs-Roubaix op. Zijn cyclocrosskwaliteiten hielpen hem om uit te groeien tot een specialist op de kasseien van Noord-Frankrijk.

Ook Tirreno-Adriatico was een belangrijke wedstrijd in zijn voorbereiding op het voorjaar. Hij won elke editie van 1972 tot 1977, goed voor zes eindzeges, en hij behaalde er ook vijftien etappezeges. Daarmee vestigde hij het record van zes overwinningen in die koers.

De Vlaeminck behoort tot de drie renners die alle vijf Monumenten van het wielrennen wonnen. Hij schreef Milaan-San Remo, de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije op zijn naam. In totaal won hij elf Monumenten en daarnaast eindigde hij nog 25 keer extra in de top tien van een Monument.

Op het wereldkampioenschap wegwedstrijd werd hij geen wereldkampioen, maar in 1975 werd hij wel tweede achter Hennie Kuiper. In grote rondes reed hij drie keer de Tour de France en won hij in 1970 rit 6 tussen Amiens en Valenciennes. In de Giro d'Italia droeg hij drie keer de puntentrui en won hij in totaal 22 ritten, waarvan zeven in de Giro van 1975. In zijn laatste seizoen, 1984, won hij ook een etappe in de Vuelta a Espana.

Rivaliteit met Eddy Merckx

Na 1970 werd Roger De Vlaeminck gezien als de opvolger van Rik Van Looy. In zijn professionele carrière wilde hij vooral Eddy Merckx verslaan, nadat beiden hun loopbaan op het hoogste niveau hadden aangevat. Hij was zelfs teleurgesteld wanneer iemand anders tweede werd achter Merckx. Na jaren van onderlinge strijd groeide er wel wederzijds respect tussen beide renners.

De Vlaeminck vond dat anderen voordeel haalden uit hun confrontaties met Merckx, maar hij zei ook dat die rivaliteit hem veel kracht kostte. Volgens hem zouden sommige overwinningen er ook zijn gekomen zonder de deelname van Merckx. De band tussen beiden ging zelfs zover dat hij zijn zoon Eddy De Vlaeminck noemde, naar zijn concurrent.

Na zijn carrière

Na zijn actieve loopbaan woont Roger De Vlaeminck op een boerderij in Kaprijke. Hij heeft na zijn carrière ook een tijd cyclo-crossrijders gecoacht. In april 2004 stopte hij als coach van de John Saey-Deschacht-ploeg in België, waarna hij meer tijd met zijn familie doorbracht. Later, in november 2004, werd hij adviseur van de Zimbabwaanse wielerploeg. In januari 2005 begeleidde hij die ploeg nog voor het wereldkampioenschap in St. Wendel, Duitsland.

De Vlaeminck staat bekend om zijn uitgesproken meningen over de wielersport en wordt daarom vaak door journalisten geraadpleegd. Hij is kritisch voor de tendens om met meerdere leiders in een ploeg te rijden, omdat volgens hem daardoor de beste renners belangrijke koersen moeten delen. Ook heeft hij een harde mening over Tom Boonen; hij vindt dat Boonen zijn record van vier zeges in Parijs-Roubaix niet waard is om te evenaren. Daarnaast zegt hij dat het moderne wielrennen niet meer zo zwaar is als vroeger. Daardoor wordt hij ook vaak geassocieerd met de uitdrukking: "In den tijd van Roger De Vlaeminck …"

Doorbraak en opeenvolgende titels

In 1967 werd Roger De Vlaeminck tweede op de nationale kampioenschappen. Een jaar later behaalde hij zijn eerste grote zeges met winst op het UCI World Amateur Championships en op de nationale amateurkampioenschappen, gevolgd door een overwinning in de Noordzeecross van Middelkerke. In 1969 bevestigde hij die lijn met opnieuw winst op de nationale amateurkampioenschappen, een eerste plaats in de Duinencross van Koksijde en een tweede plaats op het UCI World Amateur Championships en de nationale kampioenschappen. In 1970 won hij de Vlaamse Druivenveldrit in Overijse en werd hij derde in de Jaarmarktcross in Niel.

Ook in de jaren nadien bleef hij sterk presteren in de veldritten. In 1972 won hij zowel de Duinencross in Koksijde als de Vlaamse Druivenveldrit in Overijse. In 1974 volgden opnieuw belangrijke resultaten met winst op de nationale kampioenschappen en in Overijse, naast een tweede plaats op het UCI World Championships. In 1975 bereikte hij een hoogtepunt met de wereldtitel op het UCI World Championships, aangevuld met winst op de nationale kampioenschappen en een derde plaats in Overijse.

Later in zijn loopbaan bleef De Vlaeminck ook op nationaal en internationaal niveau meedoen voor de hoogste plaatsen. In 1978 won hij opnieuw de nationale kampioenschappen en de Vlaamse Druivenveldrit in Overijse. In 1979 werd hij tweede op de nationale kampioenschappen en won hij de Superprestige in Diegem. In 1981 voegde hij daar nog een nieuwe overwinning in Diegem aan toe.

Doorbraakjaren 1966-1969

In 1966 werd Roger De Vlaeminck vierde in de wegwedstrijd op het UCI Wereldkampioenschap voor junioren. Een jaar later liet hij zich opnieuw opmerken met een zege in de vierde etappe van de Amateur Tour of Belgium en winst in de vierde etappe van de Tour de la province de Namur. In 1967 werd hij ook derde in de wegwedstrijd op het nationaal kampioenschap voor amateurs en zevende in de wegwedstrijd op het UCI Wereldkampioenschap voor amateurs.

Zijn opmars zette zich voort in 1968. Hij won de wegwedstrijd op het nationaal kampioenschap voor amateurs, pakte het eindklassement van de Amateur Tour of Belgium en won daar ook de achtste etappe. Daarnaast schreef hij de Flèche Ardennaise op zijn naam. In de Tour de l'Avenir werd hij tiende in het algemeen klassement, won hij het puntenklassement en pakte hij de tiende etappe, zowel in deel a als in de individuele tijdrit van deel b.

In 1969 volgde nog meer succes bij de eliten. Hij won de wegwedstrijd op het nationaal kampioenschap, Omloop Het Volk en Brussels-Ingooigem. Samen met Herman Vanspringel won hij ook Baden-Baden, en hij zegevierde in de derde etappe van de Ronde van België.

Sterke uitslagen in 1969

In 1969 liet Roger De Vlaeminck zich al sterk zien met een reeks ereplaatsen in belangrijke koersen. Hij werd tweede in Milan-San Remo, Gent-Wevelgem, de Scheldeprijs, de Omloop der Zennevallei en de Grote Prijs Jef Scherens. Daarnaast eindigde hij derde in de GP Stad Vilvoorde, Zuri-Metzgete, Wattrelos-Meulebeke en algemeen in Paris-Luxembourg. Ook in de klassiekers en rittenkoersen bleef hij mee voorin strijden: hij werd vijfde in Parijs-Roubaix, zesde algemeen in de Tour de Luxembourg en zesde in de Waalse Pijl. Deze resultaten tonen aan dat hij in dat jaar op uiteenlopende terreinen regelmatig dicht bij de overwinning zat.

Doorbraak en grote overwinningen

In 1970 liet Roger De Vlaeminck zich nadrukkelijk zien met een reeks sterke uitslagen en overwinningen. Hij won onder meer Luik-Bastenaken-Luik, de Scheldeprijs, de Druivenkoers Overijse, de Omloop van het Houtland en de Omloop der Beide Vlaanderen. In de Ronde van Frankrijk boekte hij ook een ritzege: hij won de zesde etappe en hield daarna de leiding in de koers. Daarnaast schreef hij de proloog, een ploegentijdrit, van de Vierdaagse van Duinkerke op zijn naam. Naast die zeges waren er ook enkele ereplaatsen. Zo werd hij tweede in Parijs-Roubaix en in de E3 Prijs Vlaanderen, derde in Wattrelos-Meulebeke en in de GP Roeselare, en vierde in het eindklassement van het Critérium du Dauphiné Libéré. In diezelfde rittenkoers won hij ook het puntenklassement en een etappe. Verder werd hij vijfde in Parijs-Tours, Circuit des Onze Villes en Brussel-Ingooigem, zesde in de Coppa Agostoni, achtste in de Omloop Het Volk en tiende in de Omloop van het Zuidwesten.

Ook in 1971 bleef De Vlaeminck op hoog niveau presteren. Hij won de eindzege in de Vierdaagse van Duinkerke en daar ook de tweede etappe. Verder behaalde hij winst in de Waalse Pijl, de E3 Prijs Vlaanderen, de Omloop der Beide Vlaanderen, de Omloop van het Zuidwesten en de Omloop van de Westhoek. In de Ronde van de Nieuwe Frankrijk won hij de eerste en vierde etappe. In Gent-Wevelgem werd hij tweede. In de Ronde van Andalusië eindigde hij derde in het algemeen klassement, won hij het bergklassement en schreef hij zowel de proloog als de vierde etappe op zijn naam. In de Ronde van Zwitserland werd hij vierde in het eindklassement, won hij het puntenklassement en de derde etappe. Daarnaast werd hij vierde in Circuit des Onze Villes en in de GP Union Dortmund, vijfde in de Herinneringsprijs Dokter Tistaert – Prijs Groot-Zottegem, zevende in Parijs-Roubaix en in de Druivenkoers Overijse, achtste in de Ronde van Lombardije en tiende in het Kampioenschap van Vlaanderen. In de Ronde van Frankrijk hield hij na de etappes 2 tot en met 6b opnieuw de leiding in de wedstrijd.

Doorbraak en winstjaren 1972-1973

In 1972 kende Roger De Vlaeminck een uitzonderlijk sterk seizoen met winst in meerdere koersen en rittenkoersen. Hij won de eindzege in Tirreno-Adriatico en schreef daar ook de vierde en de vijfde ritb als ritzege op zijn naam. Datzelfde jaar won hij ook Parijs-Roubaix, Milaan-Turijn, de Druivenkoers Overijse, de Coppa Placci, de Gran Premio Citta di Camaiore, de Halse Pijl en de eerste rit in de Giro di Sardegna. In de Ronde van Italie werd hij zevende in het algemeen klassement, maar hij pakte wel het puntenklassement en won vier ritten: de zesde, vijftiende, achttiende en negentiende rit, waarbij die laatste als 19a werd genoteerd. Daarnaast behaalde hij in 1972 nog onder meer een derde plaats in de Grand Prix Pino Cerami, vierde plaatsen in Parijs-Tours, de Trofeo Laigueglia en de Coppa Agostoni, en verdere ereplaatsen in de Giro di Puglia, GP Montelupo, Giro di Toscana, Giro del Lazio, Kampioenschap van Vlaanderen, Giro di Campania en Sassari-Cagliari.

Ook in 1973 bleef hij op hoog niveau presteren. Hij won opnieuw Tirreno-Adriatico, ditmaal met ook de bergtrui en een ritzege in de vijfde ritb. Verder won hij Milaan-San Remo, de Giro di Toscana, de Trofeo Matteotti, Circuit de l'Aulne, Omloop van het Zuidwesten en de Grand Prix de Monaco. In de Giro d'Italia won hij de tweede, elfde en dertiende rit, en hij droeg de leidersplaats na de vijftiende tot en met de zeventiende rit.

Sterke klasseringen in 1973

In 1973 liet Roger De Vlaeminck zich vaak opmerken met een lange reeks ereplaatsen. Hij werd tweede in onder meer de Giro di Lombardia, Paris-Tours, Coppa Bernocchi, Coppa Sabatini, Omloop Het Volk, Trofeo Laigueglia en de Omloop der Zennevallei. Daarnaast eindigde hij derde in de Omloop van de Westhoek en in de Milano-Torino. In de wegrit op het nationaal kampioenschap werd hij vierde, net als in de Coppa Placci.

Ook in etappewedstrijden bleef hij aanwezig in de uitslagen. In de Giro di Sardegna werd hij zesde in het eindklassement en won hij de derde en zesde rit. Verder noteerde hij in 1973 nog een zevende plaats in Parijs-Roubaix, achtste plaatsen in de Brabantse Pijl en de GP Union Dortmund, en een tiende plaats in de Gran Premio Città di Camaiore.

Uitblinkend seizoen in 1974

In 1974 kende Roger De Vlaeminck een bijzonder rijk gevulde erelijst. Hij won dat jaar het eindklassement van Tirreno-Adriatico en schreef er ook de vijfde etappe op zijn naam. Daarnaast pakte hij de eindzege in de Giro di Sicilia. In de grote klassiekers en eendaagse koersen liet hij zich evenzeer gelden met overwinningen in Parijs-Roubaix, de Giro di Lombardia, de Druivenkoers Overijse, de Giro del Veneto, Milano-Torino en de Coppa Placci.

Ook in de Giro d'Italia was hij succesvol. Daar won hij het puntenklassement en won hij bovendien de vierde etappe. Verder behaalde hij in de Giro di Puglia nog winst in de tweede rit. Die reeks resultaten maakt duidelijk hoe veelzijdig en constant zijn prestaties in 1974 waren, zowel in rittenkoersen als in eendaagse wedstrijden.

Sterk seizoen in 1974

In 1974 liet Roger De Vlaeminck een bijzonder breed palmares aan ereplaatsen optekenen. Hij werd tweede in La Flèche Wallonne, de Giro dell'Emilia, de Ronde van Limburg, Paris–Brussels, de Giro della Provincia di Reggio Calabria en de GP Montelupo. Daarnaast eindigde hij derde in Milan–San Remo, Gent–Wevelgem, het Circuit de l'Aulne, de Coppa Agostoni, de Grand Prix de Wallonie en de Gran Premio di Lugano. Ook in de Trofeo Baracchi, samen met Eddy Merckx, reed hij naar de derde plaats. Verder stond hij vierde in de Giro del Lazio, de Trofeo Matteotti en de Gran Premio Industria e Commercio di Prato. In Paris–Tours en het Critérium des As werd hij zevende, in de Giro di Campania achtste en in Sassari-Cagliari negende.

Topseizoen in 1975

In 1975 kende Roger De Vlaeminck een bijzonder rijk gevuld seizoen met zeges in zowel rittenkoersen als eendagswedstrijden. In de Tour de Suisse won hij het eindklassement en ook het puntenklassement. Daarbovenop pakte hij er de proloog en de etappes 1, 3, 5, 9a en 9b (individuele tijdrit), wat zijn dominantie in die wedstrijd onderstreepte. Ook in Tirreno-Adriatico was hij de beste in het eindklassement, met ritwinst in 2a, 4 en 5 (individuele tijdrit).

Naast die overwinningen in meerdaagse wedstrijden won hij in 1975 ook Parijs-Roubaix, een van de meest opvallende zeges uit zijn seizoen. Verder schreef hij Züri-Metzgete, Coppa Agostoni, GP Montelupo, Giro del Lazio, Trofeo Pantalica, Critérium des As, GP Industria & Artigianato di Larciano en Heusden Koers op zijn naam. Die reeks resultaten toont hoe veelzijdig en succesvol zijn jaar was, met overwinningen verspreid over verschillende wedstrijden en profielen.

Sterk seizoen in 1975

In 1975 liet Roger De Vlaeminck opnieuw een bijzonder constant seizoen optekenen, met sterke resultaten in zowel grote rondes als eendagswedstrijden. Zijn opvallendste prestatie was de vierde plaats in het eindklassement van de Giro d'Italia, waar hij bovendien de puntenklassement won en maar liefst zeven ritten op zijn naam schreef: de ritten 4, 6, 7b, 10, 11, 18 en 20.

Daarnaast werd hij tweede in de wegrit op het wereldkampioenschap en ook tweede in de Grote Prijs Marcel Kint. In Parijs-Tours en Milano-Torino eindigde hij telkens als derde, net als in de Druivenkoers Overijse, Trofeo Laigueglia en Giro di Toscana. In eigen land reed hij in 1975 ook naar een vierde plaats in de nationale kampioenschappen op de weg.

Verder behaalde hij nog een vierde plaats in de Giro di Lombardia, de Scheldeprijs en de Omloop Het Volk. Hij werd vijfde in het eindklassement van À travers Lausanne en vijfde in Tre Valli Varesine, terwijl hij zevende eindigde in de Giro dell'Emilia. In de klassiekers eindigde hij achtste in Luik-Bastenaken-Luik en negende in La Flèche Wallonne. In de Giro di Sardegna sloot hij af als tiende in het algemeen klassement. Ook een zesde plaats in de Omloop van de Westhoek maakte deel uit van zijn reeks uitslagen dat jaar.

Sterk seizoen in 1976

In 1975 won Roger De Vlaeminck al drie ritten in de Giro di Sardegna: de eerste, vierde en vijfde rit. In 1976 volgde een bijzonder rijk seizoen met zeges in verschillende rondes en eendagswedstrijden. Hij won het eindklassement van Tirreno-Adriatico, samen met de puntenklassementen en de ritten drie, vier en vijfb (individuele tijdrit). Ook in de Giro di Sardegna pakte hij het eindklassement, met ritwinst in de eerste b en vijfde etappe. Daarnaast schreef hij in 1976 onder meer de Giro di Lombardia, de Giro dell'Emilia, de Giro del Lazio, de Coppa Agostoni, de GP Montelupo en de Sassari-Cagliari op zijn naam. In de Giro d'Italia won hij de tweede, vijfde, achtste en zestiende etappe. Na de tweede etappe en na de vierde tot en met de vijfde etappe droeg hij ook de leiding, en later opnieuw van de vierde tot en met de negentiende etappe. Verder won hij in de Giro di Puglia de derde etappe.

Sterke uitslagen in 1976 en doorbraak in 1977

In 1976 liet Roger De Vlaeminck opnieuw een opvallend constant niveau zien met een reeks ereplaatsen in uiteenlopende wedstrijden. In de Tour de Romandie eindigde hij tweede in het algemeen klassement, won hij het puntenklassement en schreef hij ook rit 5a op zijn naam. Daarnaast werd hij tweede in de Scheldeprijs, Tre Valli Varesine, Züri-Metzgete, Trofeo Pantalica en Giro delle Marche. In enkele andere wedstrijden stond hij ook dicht bij de overwinning, met derde plaatsen in Parijs-Roubaix, Rund um den Henninger Turm en de Giro di Campania. Verder werd hij vierde in de Ronde van Vlaanderen, vijfde in het eindklassement van de Volta a Catalunya en won hij daar bovendien het puntenklassement, de proloog en de ritten 2 en 4a. Zijn resultaten werden aangevuld met een vijfde plaats in de Coppa Placci, zesde plaatsen in Gent-Wevelgem en de E3 Prijs Vlaanderen, een zevende plaats in de Gran Premio Industria e Commercio di Prato en achtste plaatsen in Milaan-San Remo en de Giro della Provincia di Reggio Calabria.

In 1977 volgden nog sterkere prestaties. De Vlaeminck won het eindklassement van Tirreno-Adriatico en pakte daar ook de ritten 2 en 3. In het voorjaar kwam daar een van zijn grootste overwinningen bij met winst in Parijs-Roubaix, terwijl hij ook de Ronde van Vlaanderen won. Verder schreef hij de Giro del Piemonte op zijn naam. In andere koersen bleef hij eveneens vooraan meestrijden: hij werd tweede in Milaan-San Remo, de Giro del Veneto en de Giro di Toscana. Ook in de grotere klassiekers en eendagskoersen noteerde hij nog meerdere ereplaatsen, met een vierde plaats in Luik-Bastenaken-Luik, Parijs-Tours, Parijs-Brussel en de Critérium des As. Daarnaast werd hij vijfde in het eindklassement van de Giro di Sardegna, zesde in de Amstel Gold Race en de Coppa Bernocchi, zevende in de Tre Valli Varesine, achtste in de Omloop Het Volk en tiende in La Flèche Wallonne.

Overwinningen in 1978

In 1978 boekte Roger De Vlaeminck een reeks belangrijke zeges. Hij won Milano-San Remo, de Druivenkoers Overijse, de Giro del Friuli en Sassari-Cagliari. Daarnaast schreef hij ook het puntenklassement van de Giro di Sardegna op zijn naam. In diezelfde ronde won hij de eerste en de vijfde etappe. Verder pakte hij ook ritwinst in de Giro di Puglia door de vierde etappe te winnen.

Sterke resultaten in 1978

In 1978 verzamelde Roger De Vlaeminck een reeks opvallende ereplaatsen in eendaagse koersen en meerdaagse wedstrijden. Zijn beste uitslag was een tweede plaats in Parijs-Roubaix, een resultaat dat hij dat jaar ook behaalde in de Circuit de l'Aulne. Daarnaast werd hij derde in de Giro del Lazio en vierde in Brussel-Ingooigem. Verder eindigde hij vijfde in de Coppa Agostoni en zesde in Gent-Wevelgem. In de Tour de l'Aude werd hij zevende in het eindklassement. Ook in andere koersen noteerde hij nog meerdere top tienplaatsen: achtste in de Brabantse Pijl en in de Zuri-Metzgete, negende in de Rund um den Henninger Turm, en tiende in zowel de wegwedstrijd op het wereldkampioenschap als in de Ronde van Vlaanderen.

Sterke resultaten in 1978 en 1979

In 1978 droeg Roger De Vlaeminck de Giro d'Italia-leiding na de etappes 7, 9 en 11b. Het jaar daarop volgde een bijzonder sterk 1979, met winst in het eindklassement van de Giro di Puglia. In die ronde won hij ook de eerste drie ritten. Daarnaast schreef hij Milaan-San Remo, de Omloop Het Volk, Milano-Vignola, Erpe-Mere en de Gran Premio Bruno Beghelli op zijn naam. In de Giro d'Italia van 1979 won hij de etappes 2, 9 en 12, en hij droeg daar opnieuw de leiderstrui na de etappes 11 en 12. Ook in de Vierdaagse van Duinkerke liet hij zich gelden met ritoverwinningen in de vierde etappe a en de vijfde etappe b.

Sterk seizoen in 1979

In 1979 liet Roger De Vlaeminck opnieuw meerdere sterke uitslagen noteren. Hij werd tweede in Parijs-Roubaix, tweede in Gent-Wevelgem en tweede in de Giro del Friuli. In de Giro del Trentino eindigde hij derde in het eindklassement en won hij de openingsrit, Stage 1. Ook in andere koersen stond hij vaak vooraan: hij werd derde in de Tre Valli Varesine, vierde in de Züri-Metzgete, vierde in de Trofeo Matteotti, vierde in de Druivenkoers Overijse en vierde in de Rund um den Henninger Turm. Daarnaast behaalde hij een vijfde plaats in de Trofeo Laigueglia en werd hij zesde in het eindklassement van de Tirreno-Adriatico, waarin hij ook Stage 5a won. Verder eindigde hij zevende in de Coppa Agostoni en tiende in de wegwedstrijd op de UCI Wereldkampioenschappen. Ook een tweede plaats in de Giro del Friuli maakte deel uit van zijn reeks ereplaatsen dat jaar.

Sterk seizoen in 1980

In 1980 liet Roger De Vlaeminck opnieuw een sterk palmares optekenen met zeges in meerdere rittenkoersen en losse wedstrijden. Hij won het eindklassement van de Vuelta a Mallorca, waar hij ook de proloog en de ritten 1 en 4 op zijn naam schreef. In dezelfde periode pakte hij ook de Trofeo Laigueglia, de Profronde van Stiphout en Heusden Koers.

Daarnaast won hij in Tirreno-Adriatico de eerste twee ritten en in de Deutschland Tour eveneens de eerste twee etappes. In de Four Days of Dunkirk schreef hij de openingsrit op zijn naam. Ook in de Giro di Sardegna was hij bijzonder succesvol: daar won hij de ritten 1, 2a, 4 en 5, en eindigde hij vierde in het algemeen klassement.

Sterke klasseringen en nieuwe zeges

In 1980 liet Roger De Vlaeminck opnieuw zien dat hij op tal van terreinen mee kon strijden voor de ereplaatsen. Hij werd vierde in de Ronde van Vlaanderen en eindigde vijfde in Milaan-San Remo, de Omloop Het Volk en de Coppa Bernocchi. Daarnaast behaalde hij zesde plaatsen in de Grote Scheldeprijs, de Coppa Agostoni en de Herinneringsprijs Dokter Tistaert – Prijs Groot-Zottegem. Op het wereldkampioenschap wegwedstrijd werd hij dat jaar zevende.

Het jaar 1981 leverde een reeks overwinningen op. Hij won de wegwedstrijd op het nationale kampioenschap, Parijs-Brussel, de Brabantse Pijl, de Profronde van Stiphout en de Omloop van de Grensstreek. Ook in meerdaagse wedstrijden was hij succesvol met ritoverwinningen in de Tour de Suisse, waar hij de tweede en derde rit won, en in Parijs-Nice, waar hij de tweede en vierde rit op zijn naam schreef. Daarbovenop verzamelde hij opnieuw een reeks podium- en ereplaatsen: tweede in Milaan-San Remo, Parijs-Roubaix, Gent-Wevelgem en de Amstel Gold Race; derde in de Trofeo Laigueglia; vierde in de E3 Prijs Vlaanderen; vijfde in de Kuurne-Brussel-Kuurne; zesde in de Ronde van Vlaanderen, het Kampioenschap van Vlaanderen en de Herinneringsprijs Dokter Tistaert – Prijs Groot-Zottegem; zevende in de Grand Prix de Fourmies; en tiende in de Druivenkoers Overijse.

In 1982 bleef hij op hoog niveau presteren met een tweede plaats in de E3 Prijs Vlaanderen. Verder werd hij zesde in Parijs-Roubaix, zevende in de Three Days of De Panne en zevende in Luik-Bastenaken-Luik. In de Trofeo Laigueglia eindigde hij opnieuw zevende.

In 1983 noteerde hij een tweede plaats in de GP Dr. Eugeen Roggeman. Een jaar later volgden nog twee zeges: hij won de Giro di Campania en een rit in de Vuelta a España, namelijk de achtste etappe. Ook in de Settimana Internazionale di Coppi e Bartali won hij een rit, de vijfde etappe. Daarnaast werd hij derde in Milano-Torino en in de Giro della Provincia di Reggio Calabria, en vijfde in de Grand Prix of Aargau Canton.

Resultaten op de zesdaagsen

Tussen 1970 en 1982 liet Roger De Vlaeminck zich geregeld opmerken in de zesdaagsen en het madison. In 1970 werd hij tweede in de Zesdaagse van Gent met Peter Post. Een jaar later volgde winst in Gent met Patrick Sercu, terwijl hij in Brussel met dezelfde partner tweede eindigde. In 1972 pakte hij samen met Patrick Sercu de eerste plaats in de nationale kampioenschappen madison.

Ook later bleef hij sterk presteren in de pistewedstrijden. In 1979 werd hij tweede in de Zesdaagse van Antwerpen met Patrick Sercu en Rik Van Linden. In 1980 won hij opnieuw in Antwerpen, toen met René Pijnen en Wilfried Peffgen, en werd hij tweede in de Zesdaagse van Milaan met Alfons De Wolf. In 1982 volgde nog een zege in Antwerpen met Patrick Sercu, en in Gent eindigde hij datzelfde jaar derde met Sercu.

Scroll naar boven