Virginie Efira is een Belgische actrice en televisiepresentatrice, geboren in Schaarbeek in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Ze werkte van 1998 tot 2009 als televisiepresentatrice in België en Frankrijk. In 2003 presenteerde zij de Belgische versie van Nouvelle Star op RTL-TVI, en van 2006 tot 2008 deed zij dat voor de Franse versie op M6 en W9. In 2004 begon zij met haar acteercarrière en vanaf 2008 legde zij zich uitsluitend toe op acteren. In de jaren nadien speelde Efira in verschillende films, waaronder de romantische komedie L'amour, c'est mieux à deux (2010), Le Goût des merveilles (2015), Un homme à la hauteur (2016) en de onafhankelijke film Victoria (2016), waarin zij de titelrol vertolkte. Voor die rol kreeg zij haar eerste César-nominatie voor Beste Actrice. Later werkte zij samen met Albert Dupontel voor Adieu les cons (2020), Paul Verhoeven voor Benedetta (2021), en met Alice Winocour en Rebecca Zlotowski voor respectievelijk Revoir Paris en Les Enfants des autres in 2022. In 2023 ontving zij de César voor Beste Actrice voor haar rol in Revoir Paris. Tijdens haar loopbaan won zij ook twee Magritte Awards en kreeg zij in totaal vijf César-nominaties.
- Hoe evolueerde Virginie Efira van televisiepresentatrice naar bekroonde filmactrice?
- Waar groeide Virginie Efira op en hoe verliep haar opleiding?
- Hoe ontwikkelde Virginie Efira haar carrière als tv-presentatrice?
- Hoe verliep de start en het einde van Canal Presque?
- Hoe ontwikkelde Virginie Efira haar carrière na haar televisieperiode?
- Hoe evolueerde Virginie Efira's filmcarrière met Un amour impossible, Continuer, Police en Adieu les cons?
- Hoe verliep Virginie Efira's rol in Benedetta en welke impact had die film?
- Hoe groeide Virginie Efira uit tot een van de meest gevraagde Franstalige actrices na 2021?
- Met wie had Virginie Efira relaties en kinderen, en hoe ontwikkelde haar privéleven zich?
Van presentatrice naar bekroonde actrice
Virginie Efira, geboren in Schaarbeek in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, werkte van 1998 tot 2009 als televisiepresentatrice in België en Frankrijk. In 2003 presenteerde zij de Belgische versie van Nouvelle Star op RTL-TVI. Daarna presenteerde zij van 2006 tot 2008 ook de Franse versie van dat programma op M6 en W9. In 2004 begon zij met haar acteercarriere, en vanaf 2008 legde zij zich exclusief toe op acteren.
In de jaren daarna bouwde Efira een filmcarriere uit met rollen in romantische komedies zoals L'amour, c'est mieux a deux in 2010. Later volgden onder meer Le Goût des merveilles in 2015 en Un homme à la hauteur in 2016. In 2016 speelde zij de titelrol in de onafhankelijke film Victoria, wat haar eerste César-nominatie voor beste actrice opleverde. In 2015 verkreeg zij de Franse nationaliteit.
Ook in de daaropvolgende jaren bleef zij samenwerken met prominente regisseurs. Zo werkte zij met Albert Dupontel aan Adieu les cons in 2020, met Paul Verhoeven aan Benedetta in 2021, en met Alice Winocour en Rebecca Zlotowski aan respectievelijk Revoir Paris en Les Enfants des autres in 2022. Voor haar rol in Revoir Paris ontving zij in 2023 de César voor beste actrice. In haar carriere kreeg zij in totaal vijf César-nominaties en won zij twee Magritte-awards.
Jeugd en opleiding
Virginie Efira werd geboren in Schaarbeek, in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Ze is de dochter van een Grieks-Joodse oncoloog en professor in de hematologie, terwijl haar moeder Belgische roots heeft. In haar gezin heeft ze twee broers en een zus.
Op school volgde ze Latijn, wiskunde, psychologie en sociale wetenschappen. Daarna ging ze naar het Nationaal Hoger Instituut voor de Podiumkunsten en schreef ze zich ook in aan het Conservatorium om theater te studeren. Die theateropleiding maakte ze echter niet af.
Van Club RTL tot Canal+
Virginie Efira begon haar televisiecarrière als host in 1998 op de Belgische zender Club RTL. Marc Nivesse koos haar om samen met Lidia Gervasi het jongerenprogramma Mégamix te presenteren. In 2000 verscheen ze op Canal+ Belgique in Night Shop, samen met Patrick Ridremont.
In september 2002 bood RTL TVI haar de presentatie aan van dagelijkse programma's en prime-time uitzendingen van Star Academy in België. Een jaar later presenteerde ze de Belgische versie van À la recherche de la nouvelle star en ook de finale van Opération Séduction in de zomer van 2003. In 2005 volgden nog verschillende entertainmentprogramma's, waaronder Le Grand Zap, La Saga des…, Follement Gay, Absolument 80/90, Le Grand Piège, Drôles d'équipes en Classé confidentiel.
Daarna presenteerde Virginie Efira in 2006 de Franse versie van Nouvelle Star, als vervanger van Benjamin Castaldi. Ze bleef nog twee extra seizoenen van Nouvelle Star hosten en bleef daarnaast af en toe programma's presenteren op RTL-TVi in België. In juni 2008 tekende ze bij Canal+ en stopte ze met het presenteren van Nouvelle Star op M6. In 2009 presenteerde ze op Canal+ samen met Ahmed Hamidi de humoristische show Canal Presque.
Canal Presque en de snelle stopzetting
In de eerste aflevering van Canal Presque waren Omar en Fred te gast. De reeks hield echter niet lang stand: na enkele weken werd Canal Presque stopgezet door de lage kijkcijfers. Daardoor bleef het programma maar kort op antenne.
Van televisie naar filmrollen
In 2010 liet Virginie Efira in Paris Match weten dat zij voortaan geen televisieprogramma's meer zou presenteren. Ze koos ervoor zich te richten op een gevarieerde acteercarriere, zowel in arthousefilm als in populaire komedies. Dat jaar nam zij nog wel deel aan Rendez-vous en terre inconnue van Frédéric Lopez, waarin zij de Tsaatan, een Mongoolse minderheid, ontmoette. De uitzending op France 2 haalde een recordaantal van 7,3 miljoen kijkers.
Haar overstap naar meer acteerwerk bouwde voort op eerdere rollen en stemmenwerk. In 2004 sprak zij de stem in van Liz Wilson, gespeeld door Jennifer Love Hewitt, in Garfield, en hernam die rol in Garfield 2 in 2006. In 2005 was zij de Franse stem van Piper in de animatiefilm Robots. Daarnaast speelde zij op het toneel in Pour ses beaux yeux van René de Obaldia in het Théâtre de la Valette in Belgic en werkte zij in 2006 mee aan de vijftien minuten durende fictie en telefilm Un amour de fantôme met Bruno Putzulu en Amanda Lear. In hetzelfde jaar verscheen zij ook in de Franse reeks Kaamelott, waar zij in een aflevering de vrouw van Bohort speelde, een rol die zij opnieuw opnam in 2009.
In 2007 speelde Efira zichzelf in Off Prime, samen met Alban Lenoir en Simon Astier. De reeks, geregisseerd door Bruno Solo, Simon Astier en Stéphane Kopecky, werd uitgezonden op M6 tot april 2008. Een jaar later stond zij op de planken in Nathalie van Philippe Blasband, waarin zij een prostituee speelde. Naast haar werk als actrice was zij ook jarenlang een toegewijde pokerspeelster. In 2007 nam zij deel aan Défi des As en werd zij ambassadeur voor Poker770. Zij speelde ook mee in grote tornooien, waaronder de European Poker Tour in Deauville, maar behaalde nooit een betaalde plaats in officiële pokertoernooien. In 2015 stopte zij met poker.
Vanaf 2010 volgden de filmrollen elkaar sneller op. Haar eerste grote filmrol kreeg zij van Philippe Lefebvre voor Le Siffleur, naast Thierry Lhermitte en François Berléand. Daarna speelde zij onder meer in L'amour, c'est mieux a deux met Manu Payet en Clovis Cornillac, in La Chance de ma vie met François-Xavier Demaison, en in de Frans-Belgische satire Mon pire cauchemar onder regie van Anne Fontaine, met Isabelle Huppert, Benoit Poelvoorde en André Dussollier. In 2012 sprak zij opnieuw een animatiepersonage in, Mavis in Hôtel Transylvanie.
In 2013 was zij te zien in meerdere films, waaronder Cookie, Dead Man Talking, Les Invincibles en En solitaire. Ook speelde zij een modebladjournaliste in een romantische film van David Moreau tegenover Pierre Niney. Dat jaar werd zij door GQ uitgeroepen tot Woman of the Year 2013. In 2015 verscheen zij in drie films en speelde zij onder meer een moeder in Une famille a louer, een rol in de sociale komedie Caprice en in Le Gout des merveilles. Datzelfde jaar zetelde zij ook in de jury van het Dinard British Film Festival.
Na 2015 koos Efira voor meer dramatische en donkere rollen. In Victoria van Justine Triet speelde zij een gescheiden advocate en moeder van twee, een rol die unaniem werd geprezen door de critici. Voor die prestatie won zij in 2016 de Magritte Award voor Beste Actrice, ex aequo met Astrid Whettnall, en kreeg zij een nominatie voor de Cesar voor Beste Actrice. In datzelfde jaar maakte zij deel uit van de internationale cast van Elle van Paul Verhoeven, waarin zij een bigotte buurvrouw speelde, en speelde zij opnieuw in een romantische komedie met Un homme a la hauteur. Ook werd zij in 2016 samen met Gilles Jacob medevoorzitter van het Festival du film francophone d'Angouleme, en verscheen zij als zichzelf in een aflevering van het tweede seizoen van Dix pour cent. Daarnaast leverde zij in die periode opnieuw stemmenwerk voor de animatiefilms Croc-Blanc en Le Chat potté. Vervolgens kreeg zij de hoofdrol in het drama Un amour impossible van Catherine Corsini.
Doorbraak met prenten en erkenning
Met Un amour impossible zette Virginie Efira een belangrijke stap in haar filmcarrière. De film is een bewerking van Christine Angot's autobiografische roman en vertelt het verhaal van Rachel, een bediende die verliefd wordt op een jonge burgerlijke man die haar zwanger maakt maar weigert met haar te trouwen. Voor haar rol kreeg Efira nominaties voor de César, de Globe de Cristal en de Prix Lumiere voor beste actrice. Haar vertolking werd door Studio Magazine zelfs als een doorbraakprestatie beschouwd.
Daarna speelde ze in Continuer, een drama van Joachim Lafosse dat gebaseerd is op de roman van Laurent Mauvignier. De film volgt een moeder die met haar tienerzoon door Kirgizië trekt om zijn diepe nood te helpen verlichten. Continuer kreeg gemengde reacties bij de release, en Efira gaf toe teleurgesteld te zijn in het eindresultaat.
Sinds 2018 maakt Efira ook deel uit van Collectif 50/50, dat gendergelijkheid en seksuele en genderdiversiteit in cinema en audiovisuele sectoren promoot.
In 2020 was ze te zien in Police van Anne Fontaine, naast Omar Sy en Gregory Gadebois. Die film kreeg gemengde recensies bij de release, maar werd door de pers gewaardeerd. In datzelfde jaar speelde ze ook in Adieu les cons, de tragikomedie van Albert Dupontel, waarin ze Suze Trappet vertolkte, een kapster met een ongeneeslijke ziekte. Efira aanvaardde die rol zonder het scenario te lezen en werd na screen tests door de regisseur gekozen. Zowel de film als haar prestatie werden door critici geprezen. Adieu les cons trok in Frankrijk bijna twee miljoen kijkers en won zeven Cesar Awards uit dertien nominaties. Efira zelf kreeg voor de film haar vierde César-nominatie.
Benedetta en internationale erkenning
In 2021 speelde Virginie Efira de hoofdrol in Benedetta van Paul Verhoeven. Verhoeven koos haar voor de rol van Benedetta zonder audities. De film werd in de zomer van 2018 gedraaid in Toscane, Italië, en in Zuid-Frankrijk. Benedetta werd in competitie voorgesteld op het Festival de Cannes 2021 en lokte daar controverse uit, met verdeelde reacties. Voor haar prestatie kreeg Efira een César-nominatie voor Beste Actrice.
Doorbraak en erkenning tussen 2021 en 2022
In 2021 presenteerde Virginie Efira op een parallelle selectie van het Festival de Cannes de film Madeleine Collins van Antoine Barraud. In die film vertolkte ze een vrouw die een dubbelleven leidt. De film kreeg positieve recensies van critici. In dezelfde periode speelde ze ook in de korte film Le rite van Niels Schneider.
Het jaar 2022 was bijzonder intens, want Efira verscheen in vier langspeelfilms. In En attendant Bojangles, de verfilming van Olivier Bourdeauts roman met Romain Duris, speelde ze een moeder met een bipolaire stoornis. Ter voorbereiding keek ze naar de vertolkingen van Gena Rowlands en Natalie Wood. In Don Juan, de muzikale bewerking van Moliere geregisseerd door Serge Bozon, speelde ze een bedrogen echtgenote naast Tahar Rahim. Voor die rol namen zij en haar tegenspeler zanglessen, en Efira zong alle liedjes live. Ze oefende tot vier keer per dag met een leraar.
Ook in 2022 was Efira meesteres van de plechtigheden bij de opening en sluiting van het Festival de Cannes. Daarnaast promootte ze de psychologische dramafilm Revoir Paris van Alice Winocour, waarin ze een jonge vrouw met geheugenverlies speelde die probeert de aanslagen in Parijs te herinneren. De rol was oorspronkelijk geschreven voor Nicole Kidman. Voor deze prestatie won Efira de Cesar Award voor Beste Actrice.
Verder speelde ze in Les Enfants des autres van Rebecca Zlotowski, een drama waarin ze de partner van Roschdy Zem en de rivaal van Chiara Mastroianni vertolkte. De film werd geselecteerd voor de officiële competitie van de Mostra de Venise. Voor haar werk in dat jaar won Efira ook de Lumiere Award voor Beste Actrice en ontving ze dezelfde jaar de Unifrance-prijs. Na 2021 en 2022 groeide ze uit tot een van de meest gevraagde Franstalige actrices.
Relaties en gezin
Vanaf 2000 had Virginie Efira een relatie met acteur en producent Patrick Ridremont. In 2002 trouwden ze, maar in 2005 gingen ze uit elkaar zonder te scheiden. Later liet Patrick Ridremont haar tijdens Panique dans l'oreillette op een humoristische manier scheidingspapieren tekenen.
In 2012 verloofde Efira zich met regisseur Mabrouk El Mechri. Samen kregen zij een dochter, Ali, die in Parijs werd geboren. Een jaar na de geboorte van hun dochter leefden Efira en El Mechri apart. Naast haar Belgische nationaliteit kreeg Efira ook de Franse nationaliteit door naturalisatie.
Sinds 2018 is Efira de partner van acteur Niels Schneider. Zij leerden elkaar kennen op de set van Un amour impossible. Samen kregen zij een zoon, Hiro, die in Parijs werd geboren.