Lucien Van Impe

Lucien Van Impe tijdens Acht van Chaam 1975
Lucien Van Impe tijdens Acht van Chaam 1975

Lucien Van Impe, geboren op 20 oktober 1946, is een voormalige Belgische wielrenner die tussen 1969 en 1987 beroepsmatig reed. Hij maakte vooral naam als klimmer in meerdaagse koersen zoals de Ronde van Frankrijk. Zijn carrière kreeg een duw in de rug van de Spaanse klimmer en voormalige Tourwinnaar Federico Bahamontes, die invloed aanwendde om hem een profcontract te bezorgen. In 1968 werd Van Impe al Bergkoning in de Ronde van de Toekomst. Hij begon zijn professionele loopbaan met een twaalfde plaats in de Ronde van Frankrijk van 1969. In 1971 won hij voor het eerst het bergklassement in de Tour en herhaalde dat nog vijf keer. In 1976 won hij de Ronde van Frankrijk, een editie waarin hij als favoriet gold en waarin ook Joop Zoetemelk en Bernard Thévenet tot de verwachte kanshebbers behoorden.

Overwinningen in de Ronde van Frankrijk

Lucien Van Impe werd geboren op 20 oktober 1946 en was een voormalige Belgische wielrenner. Hij was beroepsrenner van 1969 tot 1987 en blonk vooral uit als klimmer in meerdaagse wedstrijden zoals de Ronde van Frankrijk. In die wedstrijd behaalde hij in 1976 de eindzege. Daarnaast won hij het bergklassement van de Ronde van Frankrijk zes keer.

Doorbraak en eerste Tourzege

Lucien Van Impe zag zijn carrière als klimmer op gang komen dankzij de Spanjaard Federico Bahamontes, zelf een voormalige winnaar van de Ronde van Frankrijk. Van Impe schreef in 1968 de bergprijs van de Ronde van de Toekomst op zijn naam. Bahamontes gebruikte vervolgens zijn invloed om Van Impe een contract als beroepsrenner te bezorgen. Zijn profdebuut maakte hij in de Ronde van Frankrijk van 1969, waarin hij meteen twaalfde werd.

In 1971 won Van Impe voor het eerst het bergklassement in de Ronde van Frankrijk. Daarna herhaalde hij die prestatie nog vijf keer, waarmee hij het record van zes bergklassementen deelde met Bahamontes. Toen Richard Virenque in 2004 dat record brak, noemde Van Impe hem opportunistisch. Zelf heeft hij het record van Bahamontes nooit willen verbeteren uit eerbied voor die renner.

In 1976 fuseerde zijn ploeg Sonolor met Gitane tot Gitane-Campagnolo. Vanaf 1976 werd Cyrille Guimard, voormalig Frans kampioen, sportief directeur van zijn ploeg. Van Impe gold vooraf als favoriet voor de Ronde van Frankrijk van 1976, een koers met acht zware bergetappes. Er werd een strijd verwacht tussen Van Impe, Joop Zoetemelk en Bernard Thévenet, maar Thévenet speelde geen rol van betekenis. Na een sterke start van Freddy Maertens evolueerde de wedstrijd tot een duel tussen Van Impe en Zoetemelk. Guimard beweerde later dat hij Van Impe had opgedragen om Zoetemelk aan te vallen; Van Impe ontkende dat. Zijn aanval leverde meer dan drie minuten voorsprong op, en in de laatste individuele tijdrit stelde hij de eindzege veilig met meer dan een minuut bonus op Zoetemelk.

Na 1976 wisselde Van Impe van ploeg. In de Ronde van Frankrijk van 1977 gold hij opnieuw als favoriet, maar hij kon in de bergen geen beslissende voorsprong nemen. Op de slotbergetappe met aankomst op Alpe d’Huez viel hij wel aan, maar hij vergat te eten en verloor later in die rit de leiding. Terwijl hij nog in het geel reed, werd hij geraakt door een tv-auto. Daarna moest hij minutenlang wachten op een nieuwe fiets omdat de ploegwagen ver achterop lag, en uiteindelijk werd hij voorbijgestoken door Bernard Thévenet en Hennie Kuiper.

In de jaren daarna behoorde Van Impe drie jaar lang niet tot de favorieten voor het algemeen klassement. Toch werd hij in 1981 tweede in het eindklassement van de Ronde van Frankrijk, meer dan tien minuten achter Bernard Hinault, en won hij opnieuw het bergklassement. In totaal eindigde hij acht keer in de top vijf van de Ronde van Frankrijk. Daarnaast won hij tweemaal het bergklassement in de Ronde van Italië en werd hij nationaal kampioen in 1983. Hij startte vijftien keer in de Ronde van Frankrijk en kwam ook vijftien keer aan in Parijs, een record dat hij tot 1986 alleen in handen had. Sinds 2007 en tot 2013 was hij sportief directeur van een professionele wielerploeg.

Dopingcontrole

Tijdens en na zijn professionele wielercarrière werd Lucien Van Impe nooit positief getest op doping. Hij weigerde ook nooit een dopingtest en heeft evenmin ooit toegegeven doping te hebben gebruikt. Volgens deze gegevens is er dus geen vaststelling van dopinggebruik of van weigering van controles in zijn loopbaan of nadien.

Eerbetoon en herstel

In België werd Lucien Van Impe geëerd met een abstract standbeeld dat hem op een fiets afbeeldt. Het beeld staat op een stenen sokkel op een kleine rotonde, ongeveer 180 kilometer voor de aankomst van de Ronde van Vlaanderen. In 2017 kreeg Van Impe een hartstilstand, maar hij herstelde daar volledig van.

Belangrijkste uitslagen in de jaren 1966–1976

Lucien Van Impe liet zich voor het eerst opmerken met een vijfde plaats in de Waalse Ardennenprijs in 1966. In 1968 volgden twee zeges in de Ronde van de Toekomst: het bergklassement en een ritzege in de achtste etappe. Een jaar later won hij het eindklassement van de Ronde van Navarra voor amateurs en werd hij derde in het Circuit van de Grensstreek.

Vanaf 1970 kwamen de ereplaatsen en klassementszeges elkaar steeds sneller opvolgen. Hij won het bergklassement in de Grote Prijs van het Midi Libre en werd tweede in de Manx Trophy. In datzelfde jaar eindigde hij ook zesde in de Ronde van Frankrijk, zevende in de Ronde van Romandië, negende in de Setmana Catalana de Ciclisme en tiende in Luik–Bastenaken–Luik. In 1971 won hij opnieuw het bergklassement in de Ronde van Romandië en het bergklassement in de Ronde van Frankrijk, waarin hij zelf derde werd. Daarnaast werd hij vijfde in de Grote Prijs van het Midi Libre, zevende in de Critérium du Dauphiné Libéré, negende in de Ronde van Luxemburg, negende in Rund um den Henninger Turm en tiende in de Étoile des Espoirs.

In 1972 behaalde Van Impe opnieuw sterke resultaten in meerdaagse wedstrijden. Hij werd tweede in de Ronde van Romandië en won er het puntenklassement. In de Critérium du Dauphiné Libéré eindigde hij derde, terwijl hij in de Ronde van Frankrijk vierde werd en opnieuw het bergklassement won. Ook in die Tour zegevierde hij in de twaalfde etappe. Verder werd hij vijfde in de Grote Prijs van het Midi Libre en zesde in À travers Lausanne.

In 1973 won hij een rit in de Grote Prijs van het Midi Libre en werd hij tweede in de Ronde van Romandië, waarin hij ook de derde etappe op zijn naam schreef. In de Ronde van Frankrijk werd hij vijfde en won hij de twaalfde b-etappe. Een jaar later won hij opnieuw het bergklassement in de Ronde van Romandië. In 1974 noteerde hij verder een zevende plaats in de Grote Prijs van Tournaisis en een negende plaats in Parijs–Camembert.

Het hoogtepunt volgde in 1975 met eindwinst in de Ronde van de Aude, aangevuld met ritzeges in de eerste en derde etappe. Hij werd tweede in de Grote Prijs van Isbergues en derde in de Ronde van Frankrijk, waarin hij ook het bergklassement won en ritten 14 en 18 (individuele tijdrit) won. Verder werd hij vijfde in de Critérium du Dauphiné Libéré en in de Grote Prijs van het Midi Libre, telkens met winst in het bergklassement, vijfde in de Escalada a Montjuïc, zesde in Parijs–Bourges en de Trophée des Grimpeurs, zevende in de Druivenkoers Overijse en negende in de wegwedstrijd van het wereldkampioenschap.

In 1976 bereikte Van Impe zijn grootste eindzege door de Ronde van Frankrijk te winnen. Daarin won hij ook de veertiende etappe. Daarnaast won hij de Trophée des Grimpeurs, zegevierde hij in de 2-b-etappe van de Ronde van de Aude en werd hij tweede in de Grote Prijs van het Midi Libre, met winst in de 4-b-etappe, een individuele tijdrit. Ook in de Critérium du Dauphiné Libéré eindigde hij vijfde en won hij het bergklassement. Verder werd hij zevende in de Escalada a Montjuïc en Nokere Koerse, en negende in de Waalse Pijl en de Circuit de l'Aulne.

Sportieve successen in 1977

In 1977 kende Lucien Van Impe een bijzonder sterk seizoen in etappekoersen. In de Ronde van Zwitserland eindigde hij tweede in het algemeen klassement. Daarnaast won hij er het bergklassement en het combinatieklassement, en schreef hij de zevende en achtste etappe op zijn naam. Ook in de Ronde van Frankrijk bevestigde hij zijn kwaliteiten: daar werd hij derde in het eindklassement, won hij het bergklassement en pakte hij de 15e etappeb, een individuele tijdrit. Verder behaalde hij in het Critérium du Dauphiné Libéré opnieuw de derde plaats in het algemeen klassement. Ook daar won hij het bergklassement en zegevierde hij in de zesde etappe.

Resultaten in 1977 en 1978

In 1977 liet Lucien Van Impe zich meerdere keren opmerken met ereplaatsen. Hij werd zesde in de wegwedstrijd op het Belgisch kampioenschap op de weg, zesde in de Trophée des Grimpeurs en achtste in het eindklassement van de Ronde van Romandië. Een jaar later eindigde hij negende in het eindklassement van de Ronde van Frankrijk. Die resultaten bevestigden zijn regelmaat in meerdaagse wedstrijden en in koersen met een zwaar parcours.

Ook in 1979 verzamelde Van Impe een reeks sterke uitslagen. In de Ronde van Frankrijk won hij de zestiende etappe, en in de Ronde van Spanje schreef hij zowel de vijftiende etappe op zijn naam als een vijfde plaats in het algemeen klassement. Daarnaast won hij de zevende etappe-aanslag tegen de klok in de Ronde van Catalonië, waarin hij ook zesde werd in het eindklassement. Verder eindigde hij zesde in de Ronde van België, zesde in Luik-Bastenaken-Luik, zevende in de Ronde van Wallonië, achtste in de Ronde van de Valenciaanse Gemeenschap en achtste in de Amstel Gold Race.

Successen in de grote rondes

In 1980 eindigde Lucien Van Impe als vierde in het algemeen klassement van de Ronde van Zwitserland en won hij daar ook het bergklassement. In datzelfde jaar werd hij achtste in De Kustpijl. In 1981 schreef hij de Polynormande op zijn naam. Dat jaar behaalde hij in de Ronde van Frankrijk de tweede plaats in het eindklassement, won hij opnieuw het bergklassement en zegevierde hij in de vijfde etappe. Daarnaast werd hij vijfde in de Omloop Mandel-Leie-Schelde en negende in de Grote Prijs Stad Vilvoorde. In 1982 volgden opnieuw sterke resultaten in meerdaagse koersen: hij werd derde in de Ronde van Zweden en vierde in de Giro d’Italia, waarin hij ook het bergklassement won. Verder eindigde hij vijfde in de Grote Prijs Industrie en Handel van Prato, zesde in de Grote Prijs Eddy Merckx en tiende in de Druivenkoers Overijse. In 1983 won Van Impe de wegrit op het nationaal kampioenschap op de weg en de Heusden Koers. In de Ronde van Frankrijk werd hij dat jaar vierde in het algemeen klassement, won hij voor de derde keer het bergklassement en behaalde hij ook de overwinning in de negentiende etappe, een individuele tijdrit.

Resultaten in de jaren 1983 tot 1985

In 1983 liet Lucien Van Impe zich opnieuw opmerken met enkele sterke resultaten. Hij werd achtste in de Giro dell'Appennino en negende in het eindklassement van de Ronde van Italië. In diezelfde Ronde van Italië won hij ook het bergklassement en behaalde hij de overwinning in de elfde etappe. Daarnaast werd hij tiende in de Grote Prijs van Montelupo. In 1984 eindigde hij zesde in de Nationale Sluitingsprijs en zevende in het algemeen klassement van de Ronde van Italië. Een jaar later reed hij opnieuw enkele opvallende uitslagen bij elkaar, met onder meer de vijfde plaats in de Grote 1-MeiPrijz en een tiende plaats in de Giro dell'Appennino.

Overwinningen en ereplaatsen in 1986

In 1986 boekte Lucien Van Impe zijn opvallendste succes in de Ronde van de Mijnvalleien, waar hij het eindklassement won. In dezelfde koers schreef hij ook de eerste etappe op zijn naam. Daarnaast eindigde hij dat jaar als achtste in het eindklassement van de Ronde van Asturië. Deze resultaten bevestigden zijn aanwezigheid in meerdaagse wedstrijden tijdens het seizoen 1986.

Overwinningen tussen 1973 en 1979

Tussen 1973 en 1979 boekte Lucien Van Impe een reeks overwinningen in diverse koersen. In 1973 won hij in Plogastel-Saint-Germain. Een jaar later volgden zeges in Outer en Lalaing. In 1975 was hij bijzonder succesvol met overwinningen in de Grote Prijs van Erpe-Mere, Ottignies, Lannion, Lescoët-Jugon en Kitzbühel. In 1976 voegde hij daar zeges aan toe in Le Creusot, Plancoët en Brette-les-Pins.

Ook in 1977 bleef hij winnen, met successen in de Trophée des Cimes, Aalst, Dunières en Pleaux. In 1978 kwam daar een overwinning in Lamaul-Guimileau bij, gevolgd door een zege in Geraardsbergen. In 1979 won hij nog in Assenede, Mende en Pamplona. Deze resultaten tonen een constante aanwezigheid in het wedstrijdcircuit gedurende meerdere seizoenen.

Overwinningen in de jaren tachtig

Lucien Van Impe boekte in de jaren tachtig nog verschillende overwinningen in eendaagse koersen. In 1980 won hij in Tienen. Een jaar later volgden zeges in Moerbeke, Aalst en Saint-Martin-de-Landelles. In 1982 was hij de beste in San Crocce sull’Arno en Kalmthout. In 1983 won hij de Grote Prijs Erpe-Mere en Ronse. Daarna schreef hij in 1984 zowel Visp-Grächen als Buggenhout op zijn naam. Zijn laatste vermelde overwinning uit deze reeks kwam in 1987, toen hij in Mere won. Deze resultaten tonen dat hij ook na zijn grootste successen nog geregeld wist mee te strijden voor de overwinning.

Scroll naar boven