Marc Wilmots is een Belgisch internationaal voetballer en coach, geboren in Dongelberg, België. Hij was actief als voetballer in de jaren 1980 en 1990 en speelde bij vijf professionele clubs. Aan het begin van zijn loopbaan kreeg hij de bijnaam ‘Le Taureau de Dongelberg’; na zijn transfer naar Schalke 04 werd hij ook ‘Willy’ of ‘Willie’ genoemd. Zijn carrière begon bij CS Jodoigne, de club dichtst bij Dongelberg. In 1986 trok hij naar Saint-Trond VV, waarmee hij in 1987 landskampioen werd in tweede klasse. Na nog één seizoen in eerste klasse verhuisde hij in de zomer van 1988 naar FC Malines, waar hij in 1989 Belgisch kampioen werd en speelde naast Michel Preud’homme. Bij FC Malines stond hij achter het Nederlandse spitsenduo Bosman-den Boer. Voor België verzamelde hij 70 caps en 29 doelpunten als aanvaller of aanvallende steun, goed voor een vijfde plaats op de ranglijst van topschutters in de Belgische voetbalgeschiedenis. Later was hij ook coach van de Belgische nationale ploeg, senator en consultant.
- Hoe verliep de loopbaan van Marc Wilmots als speler en later als bondscoach van België?
- Hoe verliep de clubcarrière van Marc Wilmots van zijn beginjaren tot en met Standard de Liège?
- Hoe verliep Marc Wilmots' periode bij FC Schalke 04 na zijn transfer en hoe eindigde zijn spelerscarrière?
- Hoe verliep de internationale loopbaan van Marc Wilmots bij de Belgische nationale ploeg, eerst als speler en later als coach?
- Hoe verliep de campagne van de Diables Rouges op Euro 2016?
- Hoe verliep de loopbaan van Marc Wilmots na het EK 2016?
- Welke functies vervulde Marc Wilmots bij Raja Club Athletic, Schalke 04 en Standard?
- Hoe verliep Marc Wilmots' loopbaan in de Senaat en bij de media?
- Met wie is Marc Wilmots getrouwd en hoe ziet zijn gezin eruit?
Clubcarriere en rol bij de nationale ploeg
Marc Wilmots, geboren in Dongelberg, België, was actief als voetballer in de jaren 1980 en 1990. In het begin van zijn carrière kreeg hij de bijnaam Le Taureau de Dongelberg, maar na zijn transfer naar Schalke 04 werd hij ook Willy of Willie genoemd. Tijdens zijn loopbaan speelde hij voor vijf profclubs.
Bij de Belgische nationale ploeg kwam Wilmots 70 keer in actie en scoorde hij 29 doelpunten. Hij speelde daarbij als aanvaller of in een ondersteunende offensieve rol. Daarmee staat hij als vijfde op de lijst van topschutters in de geschiedenis van het Belgische nationale voetbal.
Na zijn spelerscarriere werd Wilmots coach van de Belgische nationale ploeg, van een niet nader gespecificeerde startdatum tot een niet nader gespecificeerd einde. Onder zijn leiding bereikte België voor het eerst de eerste plaats op de FIFA-wereldranglijst, in een niet nader gespecificeerde maand. De Belgische Voetbalbond ontsloeg hem na een nederlaag tegen Wales tijdens Euro 2016. Naast zijn voetbalcarriere was hij ook senator en consultant.
Van Jodoigne tot Standard
Marc Wilmots begon bij CS Jodoigne, de club die het dichtst bij Dongelberg lag. In 1986 stapte hij over naar Saint-Trond VV, waar hij in 1987 meteen de titel in tweede klasse won. Daarna speelde hij nog een seizoen met Saint-Trond VV in eerste klasse, voor hij in de zomer van 1988 naar FC Malines verhuisde.
Bij FC Malines won Wilmots in 1989 het Belgisch kampioenschap. Hij speelde er twee seizoenen, waarin de ploeg derde en daarna tweede werd. In die periode stond hij achter de Nederlandse spitsenduo Bosman-den Boer en speelde hij ook samen met Michel Preud'homme.
In 1991 tekende Wilmots bij Standard de Liège. Daar bleef hij vijf seizoenen en scoorde hij in totaal 80 doelpunten. Met Standard won hij in 1993 de Beker van België door Sporting Charleroi te verslaan. In de competitie eindigde Standard in 1992 derde en in 1993 en 1995 tweede. Zijn productie in het seizoen 1992-1993 was bijzonder sterk: hij maakte 27 doelpunten in totaal, waarvan 22 in de Belgische competitie.
Terugkeer naar Schalke en afscheid als speler
In 1996 verhuisde Marc Wilmots naar FC Schalke 04, waar hij al snel een hoofdrol speelde. In de UEFA Cup 1996-1997 scoorde hij het enige doelpunt in de heenwedstrijd van de finale tegen Inter Milan. Schalke verloor de terugwedstrijd met 1-0, maar won daarna met 4-1 na strafschoppen. Wilmots maakte in die beslissende strafschoppenreeks ook de winnende penalty.
Op 1 juli 2000 tekende hij bij Girondins de Bordeaux. Daar bleef hij één seizoen als vaste basisspeler. Bordeaux eindigde vierde in de competitie en plaatste zich zo voor de UEFA Cup 2001-2002. Wilmots was in dat seizoen goed voor elf doelpunten en drie assists. Na het seizoen 2000-2001 keerde hij terug naar FC Schalke 04.
Bij zijn terugkeer speelde hij in zijn eerste seizoen opnieuw regelmatig. FC Schalke 04 won in 2002 de Duitse beker. In het daaropvolgende seizoen kwam hij minder aan spelen toe door blessures. Op 1 maart 2003 speelde hij zijn laatste wedstrijd, tegen Munich 1860. Hij viel in voor Sven Vermant en in die wedstrijd zorgde Émile Mpenza voor de gelijkmaker. Meteen na die laatste match beëindigde Wilmots zijn spelerscarrière en werd hij coach, als vervanger van Frank Neubarth.
Internationale carrière en opkomst als coach
Marc Wilmots verzamelde in totaal 70 caps voor de Belgische nationale ploeg en scoorde 29 doelpunten. Op het WK van 1990 in Italië maakte hij geen speelminuten onder Guy Thys. Vier jaar later, op het WK van 1994 in de Verenigde Staten, kwam hij wel gedeeltelijk in actie tegen Saudi-Arabië onder Paul Van Himst. België verloor die wedstrijd met 1-0, maar was toen al zeker van een plaats in de achtste finales.
Op het WK van 1998 in Frankrijk kreeg Wilmots van Georges Leekens maximale speeltijd. België werd daar uitgeschakeld in de groepsfase na drie gelijke spelen, maar Wilmots liet zich opmerken met twee doelpunten tegen Mexico. Op het WK van 2002 speelde hij onder coach Robert Waseige alle vier de wedstrijden. Hij scoorde in elk groepsduel, tegen Japan, Tunesië en Rusland. In de achtste finale tegen Brazilië maakte hij ook nog een doelpunt, maar dat werd afgekeurd. Na dat toernooi werd hij niet alleen genomineerd voor de Ballon d'Or, maar kreeg hij uiteindelijk geen stemmen. Na het WK van 2002 stopte hij met de nationale ploeg, en in 2003 beëindigde hij ook zijn spelerscarrière.
Zijn trainersloopbaan begon in maart 2003 bij FC Schalke 04. In 2004 werd hij coach van Sint-Truiden VV, maar acht maanden later werd hij ontslagen. In 2008 weigerde hij assistent te worden van René Vandereycken bij de Belgische nationale ploeg. Toen Dick Advocaat in 2009 bondscoach werd na het ontslag van Vandereycken, sloot Wilmots zich op 2 maart 2009 aan als assistent. Ook onder Georges Leekens bleef hij assistent nadat Advocaat op 15 juli 2010 ontslag had genomen. België kwalificeerde zich daarna niet voor Euro 2012 en eindigde derde achter Duitsland en Turkije met 15 punten. Na de tegenvallende resultaten vertrok Leekens in 2012 naar Club Brugge, en Wilmots werd datzelfde jaar federaal coach van de Rode Duivels.
Als bondscoach begon hij met twee oefenwedstrijden, te starten met Montenegro op 14 augustus 2012, een match die op 2-2 eindigde. Op 21 augustus 2012 tekende hij een contract voor twee jaar. Later werd hij de eerste coach die België als FIFA-nummer 1 leidde, van 3 april 2015 tot 28 juni 2015. Vanuit die rol kwalificeerde hij de Rode Duivels voor Euro 2016 in Frankrijk door groep B te winnen met 23 op 30 punten.
EK 2016
Voor Euro 2016 boekten de Diables Rouges twee zeges en een gelijkspel in drie voorbereidende wedstrijden. Op het toernooi zelf begon België met een nederlaag: in de groepsfase verloor het met 2-0 van Italië. Daarna volgde een sterke reeks met drie overwinningen waarin de ploeg acht keer scoorde en geen doelpunt incasseerde. Het won met 3-0 van Ierland, met 1-0 van Zweden en met 4-0 van Hongarije. In de kwartfinales in Lille kwam België nog op 1-0, maar het werd uiteindelijk uitgeschakeld door Wales, dat met 3-1 won.
Na het EK 2016 en buitenlandse opdrachten
Na het EK 2016 kwam Marc Wilmots onder zware druk te staan. Volgens onder meer doelman Thibaut Courtois en de Belgische pers waren de tactische keuzes de belangrijkste oorzaak van de mislukking. In verschillende Belgische media, waaronder Het Nieuwsblad en Het Laatste Nieuws, werd Wilmots zelfs opgeroepen om op te stappen. Op vrijdag 9 juni 2017 werd hij dan ook in onderling overleg ontslagen door de Belgische bond. In totaal leidde hij de nationale ploeg in 51 wedstrijden, waarin hij 34 keer won, goed voor een winstpercentage van 66,67 procent.
Enkele weken later volgde een nieuwe uitdaging. Op 2 juli 2017 werd Wilmots aangesteld als bondscoach van Ivoorkust. Die samenwerking eindigde op 30 januari 2018 in onderling overleg, na het mislopen van kwalificatie voor het WK 2018. Op 25 april 2019 kondigde de voorzitter van de Iraanse voetbalbond hem aan als trainer tot en met het WK 2022. Op 5 mei 2019 werd hij officieel bondscoach van Iran. Op een later, niet nader gespecificeerd moment nam hij daar opnieuw ontslag.
Raja Club Athletic, Schalke 04 en Standard
Marc Wilmots tekende op een niet-gespecificeerde datum een contract voor twee en een halve seizoenen bij Raja Club Athletic. Daarmee werd hij de derde Belgische trainer in de geschiedenis van de club, na Jean Thissen en Walter Meeuws. In Casablanca ontdekte hij een andere voetbalstijl en -cultuur dan in Duitsland of België. Raja Club Athletic speelt volgens een collectieve stijl met korte en snelle passes. Op een later niet-gespecificeerde datum besliste de raad van bestuur van Raja CA unaniem om Wilmots uit zijn functies te ontslaan. Hij verliet de club met een balans van 4 zeges, 4 gelijke spelen en 2 nederlagen. Daarna werd Wilmots op een niet-gespecificeerde datum benoemd tot sportief directeur van Schalke 04, waar Karel Geraerts trainer was en de club uitkwam in de 2. Bundesliga. Hij ondertekende er een contract voor de lange termijn. Later werd Wilmots sportief directeur van Standard, als vervanger van Fergal Harkin.
Senator en mediacommentator
In 2003 werd Marc Wilmots verkozen tot senator op de MR-lijst van Louis Michel, met een ongespecificeerd aantal persoonlijke voorkeurstemmen. In de zomer van 2005 liet hij weten dat hij, wegens zijn andere bezigheden, wilde stoppen met het ontvangen van een vergoeding terwijl hij wel zijn Senaatsmandaat behield. Het Bureau van de Senaat weigerde dat verzoek, omdat het verwees naar de verantwoordelijkheid van een mandaat dat via algemeen kiesrecht was toegekend. Wilmots bleef daardoor zijn loon ontvangen en kondigde aan dat hij het nettobedrag na belasting aan een goed doel zou schenken. Naast zijn politieke mandaat werd hij ook consultant voor het wekelijkse programma La Tribune. In 2023 verzorgde hij als consultant live commentaar bij tv-wedstrijden voor RTBF.
Privéleven
Marc Wilmots is getrouwd met Katrien Lambeets. Zij is de dochter van Guy Lambeets, de voormalige voorzitter van de club Saint-Trond. Wilmots woont in Bordeaux. Samen met Katrien heeft hij drie kinderen: Marten, Reno en Athena-Lena. Daarnaast spreekt hij Frans, Duits en Nederlands.