Arno, geboren als Arnold Hintjens in Oostende, was een Belgische zanger en acteur. Hij stond ook bekend als Arno Tjens. Tijdens zijn carrière, die vijf decennia besloeg, zong hij eerst vooral in het Engels, later vaker in het Frans en af en toe in het Vlaams. Door zijn gebroken stem kreeg hij de bijnaam ‘Le Tom Waits belge’. Arno was drietalig en liet een duidelijke invloed na op de Belgische rockscene.
In zijn werk beschouwde hij Belgische identiteit als een belangrijk artistiek thema. Tegelijk hield hij gedurende zijn loopbaan een imago aan als provocerende artiest. Hij verklaarde geen interesse te hebben in politiek. Arno werd geboren in Oostende en had Engelse en Franse wortels, onder meer via voorouders die voor het nazisme waren gevlucht. Zijn grootouders waren muzikanten. Hij overleed in Brussel.
- Hoe werd Arno genoemd, waar kwam hij vandaan en in welke talen zong hij?
- Hoe werd Arno gekenmerkt doorheen zijn loopbaan?
- Hoe groeide Arno op en welke ervaringen voedden zijn muzikale ontwikkeling?
- Hoe ontwikkelde Arno zich in de jaren zeventig als muzikant?
- Hoe ontwikkelde de groep zich tussen Plat du jour en het uiteenvallen in 1985?
- Hoe kenmerkt de muziek en zangstijl van Arno zich?
- Hoe verliepen de laatste jaren van Arno en wanneer nam hij afscheid van het publiek?
Naam, taal en stijl
Arno, met als echte naam Arnold Hintjens, was een Belgische zanger en acteur. Hij werd ook soms Arno Tjens genoemd. Hij werd geboren in Oostende en overleed in Brussel. Arno was drietalig, en dat kwam ook in zijn werk tot uiting. In het begin zong hij vooral in het Engels. Later kreeg het Frans zijn voorkeur, terwijl hij af en toe ook in het Vlaams zong. Door zijn gebroken stem kreeg hij de bijnaam 'Le Tom Waits belge'.
Artistieke identiteit en impact
Arno had een carriere die vijf decennia besloeg en liet een duidelijke indruk na op de Belgische rockscene. In zijn artistieke werk beschouwde hij Belgische identiteit als een belangrijk thema. Doorheen zijn hele loopbaan behield hij het beeld van een provocerende artiest. Tegelijk verklaarde hij dat hij geen interesse had in politiek.
Jeugd, muzikale invloeden en omzwervingen
Arno werd geboren in Oostende in een familie met Engelse en Franse wortels, onder meer via vluchtelingen die voor het nazisme waren gevlucht. Ook in de familiegeschiedenis speelt muziek een duidelijke rol: hij had muzikale grootouders, en via zijn grootvaders kwamen zowel Engelse als Franse invloeden binnen. Al van kinds af aan had Arno belangstelling voor jazz en Franse chanson. Zijn moeder was een bewonderaar van Juliette Greco en van rock-'n-roll, en nam hem in het weekend mee naar de Music-Hall.
Zijn muzikale nieuwsgierigheid kreeg een eerste grote duw toen hij rond zijn acht jaar One Night with You van Elvis Presley ontdekte. Later werd die interesse verder gevoed door Like a Rolling Stone van Bob Dylan. Arno begon zelf met muziek toen hij zestien was.
Na zijn middelbare school verliet hij in 1967, op achttienjarige leeftijd, de schoolbanken en trok hij door Europa. In die periode zong hij in hippiestijl op de stranden van Saint-Tropez, sloot hij zich aan bij de provos in Amsterdam, en trad hij ook op in de Griekse eilanden en in Katmandou. Begin jaren tachtig werkte hij in Oostende zelfs als kok voor Marvin Gaye, toen die daar verbleef.
Van Freckleface naar Tjens Couter
In 1970 sloot Arno zich aan bij de band Freckleface als mondharmonicaspeler, onder de naam Arno Tjens. Vier jaar later vormde hij samen met Paul Decoutere het duo Tjens Couter. Dit duo bracht in 1975 het album Who cares? uit. In 1977 groeide Tjens Couter uit tot een grotere groep met Rudy Cloet en Ferre Baelen.
Van TC Band naar TC Matic
In 1978 bracht de groep het album Plat du jour uit. Op de hoes van dat album stond de vermelding T.C. Band. In 1980 veranderde de groep haar naam in TC Matic, nadat Serge Feys zich had aangesloten. Onder die naam volgden verschillende releases: L'Apache in 1982, Choco in 1983 en Yé-Yé in 1985. Op Choco stond het nummer Putain Putain, en Yé-Yé bevatte Elle adore le noir (pour sortir le soir). In 1985 was TC Matic ook het voorprogramma van de Europese tournee van Simple Minds. Later datzelfde jaar hield de groep op te bestaan.
Stijl en repertoire
Arno zong in het Frans, Engels en Vlaams, al liet hij het Engels in de loop der tijd geleidelijk meer los. Zijn stem werd bekend om haar gebroken klank, die vaak vergeleken werd met die van Tom Waits. In zijn muziek combineerde hij accordeon met elektrische gitaar, wat zijn sound een opvallend eigen karakter gaf. Tot zijn songs behoren Elle adore le noir, Les Yeux de ma mère, Je veux nager en Chic et pas cher.
Daarnaast specialiseerde Arno zich in originele en eigenzinnige covers, waarmee hij zijn publiek wist uit te breiden. Daarbij nam hij ook Franstalige klassiekers onder handen, zoals Les Filles du bord de mer van Adamo.
Laatste jaren en afscheid
In april 2022 werden concerten in Frankrijk, Zwitserland en Nederland uitgesteld nadat bij Arno alvleesklierkanker was vastgesteld. In februari 2023 hervatte hij het optreden en nam hij in de ICP-studio in Elsene samen met pianist Sofiane Pamart het album Vivre op. In mei 2023 overleed zijn voormalige collega Paul Decoutere aan kanker, op 72-jarige leeftijd. Arno wilde nog een laatste album opnemen en in de herfst van 2023 afsluitende concerten geven in de Ancienne Belgique en in Oostende. Zijn laatste optreden vond plaats in Oostende op 23 november 2023. Op 5 december 2023 werd hij ontvangen in het Koninklijk Paleis van Brussel door koning Filip. Arno overleed op 23 april 2024 aan een ziekte, eveneens op 72-jarige leeftijd. Vier dagen later werd hij gecremeerd en werden zijn as verstrooid in de Noordzee voor de kust van Oostende. Op 24 april bracht de Europese Commissie hulde aan hem. Zijn postuum album Opex zou op 14 juni 2024 verschijnen.