Erik De Vlaeminck was een Belgische wielrenner uit Eeklo en de broer van Roger De Vlaeminck, van wie hij twee jaar ouder was. Hij was prof van 1966 tot 1980 en verwierf vooral naam als specialist in het veldrijden. In dat onderdeel werd hij zeven keer wereldkampioen, in 1966, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972 en 1973. Zijn eerste wereldtitel behaalde hij op 20-jarige leeftijd. Daarmee was hij ook de eerste Belgische renner die de wereldtitel veldrijden won. In 1967 verloor hij de wereldtitel door een mechanisch probleem tijdens de wedstrijd. Naast zijn veldritsuccessen boekte hij ook opvallende resultaten op de weg. Zo won hij in 1968 een etappe in de Tour de France, in 1969 de Ronde van België en het Kampioenschap van Vlaanderen. Hij stond ook tweemaal op het podium in La Flèche Wallonne en behaalde ereplaatsen in onder meer Gent-Wevelgem en Luik-Bastenaken-Luik. De Grand Prix Eric De Vlaeminck, georganiseerd sinds 2000, is naar hem genoemd.
- Welke rol speelde Erik De Vlaeminck als profrenner en hoe wordt hij herdacht?
- Welke grote prestaties behaalde Erik De Vlaeminck in het veldrijden en op de weg?
- Wat deed Erik De Vlaeminck na zijn wielercarrière, en welke gevolgen had die periode voor hem?
- Waarom was Erik De Vlaeminck in 2002 in het nieuws bij de wielerbond?
Carrière en erkenning
Erik De Vlaeminck was een Belgische wielrenner, geboren in Eeklo en overleden in Wilskerke. Hij was twee jaar ouder dan Roger De Vlaeminck en reed van 1966 tot 1980 als prof. In 1968 won hij een rit in de Tour de France. Sinds 2000 wordt ter ere van hem de Grand Prix Eric De Vlaeminck georganiseerd, een veldritwedstrijd die zijn naam draagt.
Wereldtitels en wegresultaten
Erik De Vlaeminck was een specialist in het veldrijden en groeide uit tot zevenvoudig wereldkampioen cyclo-cross. Hij veroverde de wereldtitel in 1966, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972 en 1973. Zijn eerste wereldtitel behaalde hij al op 20-jarige leeftijd. Daarmee was hij ook de eerste Belgische renner die de wereldtitel in het cyclo-cross won. Bovendien droeg hij bij tot de popularisering van het cyclo-cross in België.
In 1967 verloor hij de wereldtitel door een mechanisch probleem tijdens de wedstrijd. Toch bleef hij ook nationaal sterk presteren, met Belgische titels in 1967, 1969, 1971 en 1972.
Naast het veldrijden boekte hij ook belangrijke resultaten op de weg. Zo won hij in 1968 een rit in de Ronde van Frankrijk. In 1969 schreef hij de Ronde van België en de Kampioenschap van Vlaanderen op zijn naam. Dat jaar stond hij ook tweemaal op het podium in Luik-Bastenaken-Luik, werd hij derde in Gent-Wevelgem en behaalde hij een podiumplaats in La Flèche Wallonne. In 1970 eindigde hij vierde in Luik-Bastenaken-Luik en negende in Parijs-Roubaix.
Na zijn carrière als coach
Na zijn wielercarrière werd Erik De Vlaeminck coach van de nationale wielerploeg. Onder zijn begeleiding wonnen zijn renners tussen 1989 en 2002 in totaal negenentwintig medailles. Hij coachte ook enige tijd wereldkampioen veldrijden Niels Albert. Zijn carrière had eerder al een rivaliteit tussen Roger De Vlaeminck en Eddy Merckx mee op gang gebracht. Tijdens zijn actieve loopbaan liet hij nooit een antidopingcontrole voorbijgaan. Na zijn loopbaan werd hij behandeld voor een verslaving aan amfetaminen en verbleef hij in een psychiatrische afdeling, vermoedelijk door dopingproducten die hij tijdens zijn carrière had gebruikt. Uiteindelijk stopte hij met coachen door de ziekte van Parkinson en de ziekte van Alzheimer.
Selectie voor de UCI in 2002
In 2002 behoorde Erik De Vlaeminck tot de renners die door de Union Cycliste Internationale werden geselecteerd. Die aanwijzing betekende dat hij deel uitmaakte van een beperkte groep renners die door de internationale wielerbond werd weerhouden. Meer details over de context of het doel van die selectie zijn niet vermeld.