Gianni Vermeersch is een Belgische veldrijder uit Roeselare. Hij groeide uit tot een specialist in het veldrijden en behaalde al vroeg enkele opvallende resultaten. In 2010 werd hij zevende op het wereldkampioenschap veldrijden bij de junioren. Een jaar later werd hij opgenomen in het Belgische continentale team BKCP-Powerplus, waarna hij in 2012 derde werd op het wereldkampioenschap veldrijden bij de beloften. In 2013 maakte hij de overstap naar Sunweb-Napoleon Games en veroverde hij brons op het Europees kampioenschap veldrijden bij de beloften. Hij werd opnieuw derde op het wereldkampioenschap bij de beloften in 2014. Later reed hij onder meer voor Corendon-Circus, dat in 2019 de status van professioneel continentaal team kreeg, en kwam hij in datzelfde jaar ook aan de start van belangrijke WorldTour-klassiekers zoals Gent-Wevelgem, de Ronde van Vlaanderen en de Amstel Gold Race. In 2022 werd Vermeersch de allereerste wereldkampioen gravel.
- Hoe werd Gianni Vermeersch wereldkampioen gravel?
- Wat is bekend over de familie en afkomst van Gianni Vermeersch?
- Hoe verliep de verdere ontwikkeling van Gianni Vermeersch in het veldrijden?
- Welke overwinningen behaalde Gianni Vermeersch tussen 2016 en 2019?
- Hoe presteerde Gianni Vermeersch in de eendagswedstrijden van 2019 tot en met 2021?
Weg naar het gravelwereldkampioenschap
Gianni Vermeersch is een Belgische veldrijder uit Roeselare en lid van het team Red Bull-Bora-Hansgrohe. In 2022 werd hij op het wereldkampioenschap gravel de allereerste wereldkampioen in deze discipline. Daarmee schreef hij geschiedenis als eerste drager van de wereldtitel gravel.
Familie en afkomst
Gianni Vermeersch werd geboren in Roeselare, België. Zijn vader, Stefaan Vermeersch, won tussen 1993 en 2004 drie keer de Kattenkoers. Gianni Vermeersch heeft geen familiale band met de Belgische wielrenner Florian Vermeersch.
Doorbraak in het veldrijden
Gianni Vermeersch specialiseerde zich in het veldrijden en eindigde in 2010 als zevende op het wereldkampioenschap veldrijden voor junioren. In 2011 werd hij aangetrokken door de Belgische continentale ploeg BKCP-Powerplus. Een jaar later behaalde hij brons op het Europees kampioenschap veldrijden voor beloften en werd hij derde op het wereldkampioenschap veldrijden voor beloften. In 2013 maakte hij de overstap naar de Belgische continentale ploeg Sunweb-Napoleon Games. Ook in 2014 bleef hij sterk presteren met een derde plaats op het wereldkampioenschap veldrijden voor beloften en een derde plaats in de Ronde van de provincie Luik. In januari 2016 werd hij zevende op het wereldkampioenschap veldrijden. Later dat jaar eindigde hij derde in het Circuit van Wallonië en derde in het Circuit Het Nieuwsblad voor beloften.
Overwinningen in 2016 en 2017
In juli 2016 won Gianni Vermeersch de eerste en de derde etappe van de Ronde van de provincie Luik. Een jaar later schreef hij de Slag om Norg in Nederland op zijn naam. In 2019 won hij op 1 mei de proloog van de Ronde van de Elzas. Datzelfde jaar nam hij ook deel aan verschillende World Tour-klassiekers, waaronder Gent-Wevelgem, de Ronde van Vlaanderen en de Amstel Gold Race. In 2019 behaalde zijn ploeg Corendon-Circus bovendien de status van profcontinentale ploeg.
Sterke uitslagen in kassei- en eendagskoersen
In juni 2019 werd Gianni Vermeersch tweede in de Koers van de Druiven, achter Arvid de Kleijn, en derde in de Grote Prijs Jef Scherens. In 2020 begon hij het seizoen met een 22e plaats in de Samyn, gevolgd door een buiten de tijdslimiet aankomst in Strade Bianche. Later dat jaar werd hij achtste in de Gran Trittico Lombardo, zesde in Dwars door het Hageland en achtste in de Bretagne Classic. In augustus eindigde hij opnieuw achtste in de Koers van de Druiven. In september volgden drie top 10-plaatsen in de Internationale Week Coppi en Bartali, met onder meer een zevende plaats in het algemeen klassement en twee ereplaatsen in etappes. Een van zijn belangrijkste resultaten van dat jaar was de zege in de Antwerp Port Epic. Na de herneming van het seizoen werd hij negende in Gent-Wevelgem, al moest hij zowel de Ronde van Vlaanderen als de Drie Dagen van Brugge-De Panne verlaten. In 2021 zette hij zijn goede reeks voort met de 12e plaats in Strade Bianche, de negende plaats in Milaan-San Remo, de zevende plaats in de Ronde van Vlaanderen, de zesde plaats in de Grote Prijs E3 en de achtste plaats in Gent-Wevelgem.