Natacha Atlas werd geboren op 20 maart 1964 in Schaarbeek, Brussel-Hoofdstad, België. Ze is een Egyptisch-Belgische zangeres die bekendstaat om haar fusie van Arabische en westerse muziek, met bijzondere aandacht voor hiphop. Haar muziek wordt ook omschreven als cha'abi moderne, of moderne volksmuziek, en is beïnvloed door onder meer Maghrebijnse muziek, hiphop, drum-‘n-bass en reggae. Atlas groeide op met eclectische muziek uit oosterse en westerse tradities. Na de scheiding van haar ouders ging ze met haar moeder in Northampton, Engeland, wonen. Ze groeide op met Frans en Engels en leerde later Arabisch en Spaans. Ze zingt in verschillende talen, waaronder modern colloquiaal Arabisch. Haar carrière begon bij de wereldfusiongroep Transglobal Underground. In 1995 richtte ze zich op een solocarrière met de release van Diaspora. Sindsdien bracht ze zeven soloalbums uit en werkte ze mee aan talrijke samenwerkingen. Haar versie van Mon amie la rose bereikte in 1999 plaats 16 in de Franse hitlijsten. Haar meest recente album, Strange Days, verscheen in 2019.
- Hoe ontwikkelde Natacha Atlas haar solocarriere en welke muziekstijl kenmerkt haar werk?
- Hoe zag het vroege leven van Natacha Atlas eruit en welke talen leerde zij spreken?
- Hoe begon Natacha Atlas haar muzikale loopbaan en hoe raakte ze betrokken bij Transglobal Underground?
- Welke albums en samenwerkingen kleurden de solocarrière van Natacha Atlas?
- In welke films en games werd de solomuziek van Natacha Atlas gebruikt?
- Hoe ontwikkelde Natacha Atlas haar solocarrière tussen 2007 en 2019?
- Hoe verliep Natacha Atlas haar samenwerking met Transglobal Underground vanaf 2020?
- Hoe zag het persoonlijke leven en engagement van Natacha Atlas eruit?
- Hoe keek Natacha Atlas aan tegen boycot, samenwerking en optreden in Israel?
Solocarriere en muzikale stijl
Natacha Atlas begon haar loopbaan als deel van de wereld-fusiongroep Transglobal Underground. In 1995 verschoof haar aandacht naar een solocarriere met de release van Diaspora. Sindsdien bracht ze zeven soloalbums uit en werkte ze mee aan talrijke samenwerkingen. Haar muziek staat bekend om de vermenging van Arabische en westerse invloeden, vooral hiphop. Zelf omschreef ze die stijl als cha'abi moderne, wat moderne volksmuziek betekent. Haar sound werd ook beinvloed door onder meer Maghrebain, hiphop, drum-’n-bass en reggae. Een van haar bekendste nummers is haar versie van Mon amie la rose, die in 1999 de 16de plaats behaalde in de Franse singleschart. Haar meest recente album, Strange Days, verscheen in 2019.
Vroege leven en talen
Natacha Atlas werd op 20 maart 1964 geboren in Schaarbeek, in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Haar Britse moeder werd opgevoed als christen, maar bekeerde zich in de jaren 1970 tot het boeddhisme. Haar vader was van Egyptische afkomst en had belangstelling voor soefi-mystiek en voor de filosofie van de Vierde Weg van Gurdjieff. Hij studeerde ook Chinese geneeskunde en taoisme. Atlas groeide op met eclectische muziek uit oosterse en westerse tradities. Na de scheiding van haar ouders ging zij met haar moeder in Northampton, Engeland, wonen. Ze groeide op met Frans en Engels en leerde later ook Arabisch en Spaans. Zij zingt in verschillende talen, waaronder modern spreektaar Arabisch.
Vroege carrière en Transglobal Underground
Op 24-jarige leeftijd keerde Natacha Atlas terug naar België en begon ze een carrière met twee jobs: buikdans en leadzangeres bij een Belgische salsa band. Haar eerste opname-debuut kwam er in april 1989, toen ze als gastzangeres meewerkte aan het nummer Encantador van de Balearic beat-groep ¡Loca!. In 1991 schreef en nam ze samen met die groep ook de single Timbal op. Via die opnames ontmoette ze ook labelgenoten van Nation, waaronder Transglobal Underground. In hetzelfde jaar werkte ze mee met Jah Wobble's Invaders of the Heart en componeerde ze vijf nummers voor het album Rising Above Bedlam. Ook werd ze in 1991 de leadzangeres en buikdanseres van Transglobal Underground. Daarnaast werkte ze samen met Daniel Ash aan zijn debuutsoloalbum Coming Down, waarvoor ze uitgebreide vocale partijen leverde en ook keyboards en basgitaar inspeelde.
Solocarrière en samenwerkingen
Na haar solowerk bracht Natacha Atlas verschillende albums uit, vaak met Tim Whelan en Hamilton Lee van Transglobal Underground als vaste medewerkers op haar eerdere platen. In 1995 verscheen Diaspora, gevolgd door Halim in 1997, een album als eerbetoon aan de Egyptische zanger Abdel Halim Hafez. Daarna bracht ze Gedida uit in 1998 en Ayeshteni in 2001.
Naast haar eigen albums werkte Atlas ook samen aan andere projecten. In 1997 nam ze met David Arnold deel aan het album Shaken and Stirred en zong ze From Russia with Love voor dat project. In 1999 volgde opnieuw een samenwerking met Arnold voor het nummer One Brief Moment, waarvan een single verscheen met een coverversie van het James Bond-filmthema You Only Live Twice. Datzelfde jaar werkte ze samen met Jean-Michel Jarre op de track C'est la vie, die ook als single werd uitgebracht.
Later bleef Atlas bijdragen aan andere opnames. In 2003 leverde ze zang voor de Kolo-volksdanssong Ajde Jano op het album East Meets East van Nigel Kennedy en Kroke. In 2005 droeg ze het nummer Just Like A Dream bij aan het liefdadigheidsalbum Voyces United for UNHCR.
Muziek in film en games
Tijdens haar solocarriere kwam Natacha Atlas' muziek geregeld terecht in films en videogames. Haar lied Kidda was te horen op de soundtrack van Sex and the City 2 en verscheen in 2005 ook in de videogame Grand Theft Auto: Liberty City Stories op Radio del Mundo. In de film Hulk uit 2003 is haar stem te horen op het nummer Captured. Het nummer Bathaddak werd opgenomen in de Xbox 360-game Project Gotham Racing 4 uit 2007.
Ook eerder werk uit haar solorepertoire werd gebruikt in filmprojecten. Haar cover van I Put a Spell on You werd gebruikt in de film Divine Intervention van Elia Suleiman uit 2002. Het nummer Gafsa, afkomstig van het album Halim uit 1997, kwam terecht op de soundtrack van de Koreaanse film Bin-Jip van Kim Ki-Duk uit 2004. Daarnaast nam Atlas deel aan het stuk Light of Life (Ibelin Reprise) voor de soundtrack van Ridley Scotts Kingdom of Heaven. Ze was oorspronkelijk ook aangekondigd om mee te spelen in en de soundtrack te verzorgen van Whatever Lola Wants, maar door vertragingen bij de opnames bleef haar bijdrage beperkt tot de soundtrack.
Van samenwerking tot jazzverkenning
In 2007 werkte Natacha Atlas samen met Belinda Carlisle voor Carlisle's zevende album Voilà. Ze leverde extra zang op de nummers 'Ma jeunesse fout le camp', 'La Vie en rose', 'Bonnie et Clyde' en 'Des ronds dans l'eau'. Het album verscheen via Rykodisc in het Verenigd Koninkrijk op 5 februari 2007 en in de Verenigde Staten op 6 februari 2007. In datzelfde jaar waren vier nummers met haar zang te horen in de film Brick Lane: 'Adam's Lullaby', 'Running Through the Night', 'Love Blossoms' en 'Rite of Passage'.
Op 23 mei 2008 bracht Atlas het album Ana Hina uit. In 2008 werden ook haar nummers 'Kidda' en 'Ghanwa Bossanova' gebruikt in Shamim Sarif's romantische komedie I Can't Think Straight. Daarnaast zong ze de hoofdpartij in 'Habibe' van Peter Gabriel's album Big Blue Ball.
Op 20 september 2010 verscheen Mounqaliba, een album dat ze mede produceerde met Samy Bishai. Dit album verkende klassieke instrumentatie, jazz en traditionele Arabische stijlen, en was geïnspireerd door gedichten van Rabindranath Tagore. In mei 2013 kwam Expressions: Live in Toulouse uit, met orkestrale arrangementen en Midden-Oosterse percussie. Later verschoof Atlas verder richting jazz met de albums Myriad Road uit 2015 en Strange Days uit 2019. Myriad Road werd geproduceerd door de Frans-Libanese muzikant Ibrahim Maalouf.
Terugkeer naar Transglobal Underground
In 2020 sloot Natacha Atlas zich opnieuw aan bij Transglobal Underground voor hun album Walls Have Ears. Vanaf 2021 toerde ze ook voortdurend met de groep. Daarmee werd haar band met Transglobal Underground opnieuw een vast onderdeel van haar professionele traject.
Persoonlijk leven en engagement
In 1999 trouwde Natacha Atlas met de Syrische kanunspeler Abdullah Chhadeh. Zij scheidden in 2005. Later had ze een relatie met de Brits-Egyptische violist Samy Bishai, die ook de productie van haar uitgave Mounqaliba uit 2010 verzorgde. Atlas staat open voor andere vormen van spiritualiteit en werd in 2001 door Mary Robinson benoemd tot Goodwill Ambassador voor de United Nations Conference Against Racism. Daarnaast was ze een voorstander van The Zeitgeist Movement, en Mounqaliba bevatte clips uit Zeitgeist: Addendum.
Standpunten over Israel
Natacha Atlas sprak over de risico's van samenwerking in de context van anti-Zionisme, omdat dit in de Arabische wereld volgens haar kon doorslaan naar antisemitisme. Ze merkte ook op dat sommige Arabische artiesten niet zouden overwegen om met iemand Joods samen te werken. Tegelijk vertelde ze dat ze tijd had doorgebracht met Yasmin Levy, waarbij ze samen praatten en wijn dronken, en dat ze vrouwelijke Midden-Oosterse gezelschap miste omdat de meeste mensen die ze kent mannen zijn. Over haar houding tegenover Israel zei Atlas dat ze liever aan Israelische fans zou vragen om apartheid te bestrijden met vrede in hun hart, maar ze vond uiteindelijk dat een boycot van Israel doeltreffender zou zijn totdat apartheid is afgeschaft. Ze had Israel eerder geboycot en geweigerd er op te treden. Later veranderde ze van mening nadat ze een Palestijn ontmoette die getrouwd was met een Joodse Israelische vrouw, omdat die persoonlijke kennismaking haar deed denken dat er misschien een andere weg bestond dan boycot. In mei 2014 gaf ze uiteindelijk toch een concert op het Méditerranée Festival in Ashdod. Ze zei daarbij ook dat boycotten gemakkelijk is, maar dat ze de algemene doeltreffendheid ervan in vraag stelde.