Sophie Wilmès werd geboren in Elsene en is een Franstalige Belgische staatsvrouw en lid van de Mouvement réformateur (MR). Zij was politiek actief als gemeenteraadslid in Ukkel en als schepen in Sint-Genesius-Rode tussen 2000 en 2015. In 2014 werd zij federaal volksvertegenwoordiger, als vervanger van Didier Reynders.
In 2015 trad Wilmès toe tot de federale regering als minister van Begroting en Nationale Loterij. In 2018 kwamen daar de bevoegdheden Openbaar Ambt en Wetenschapsbeleid bij. Op 27 oktober 2019 werd zij premier van de regering in lopende zaken, waarmee zij de eerste vrouw werd die het ambt van eerste minister in België bekleedde. Op 17 maart 2020 vormde zij een crisisregering in het kader van de Covid-19-pandemie. Zij werd op 1 oktober 2020 opgevolgd door Alexander De Croo.
Vanaf 1 oktober 2020 was Wilmès vice-eerste minister en minister van Buitenlandse Zaken. Enkele dagen later werd zij wegens een Covid-19-infectie opgenomen op intensieve zorg, waar zij een week verbleef. Later nam zij achttien maanden verlof van haar ministeriële taken om familiale redenen. In juli 2022 nam zij ontslag uit haar ministeriële functies, keerde terug naar het federale parlement en werd opnieuw eerste schepen in Sint-Genesius-Rode.
- Welke politieke functies heeft Sophie Wilmès vervuld?
- Hoe verliep Sophie Wilmès haar federale carrière van 2014 tot haar terugkeer in de politiek in 2024?
- Hoe zag de jeugd en opleiding van Sophie Wilmès eruit?
- Hoe ontwikkelde Sophie Wilmès haar politieke loopbaan op lokaal en federaal niveau?
- Waarom lagen de COVID-19 sterftecijfers in België in 2020 zo hoog?
- Hoe verliep het verdere politieke parcours van Sophie Wilmès als minister van Buitenlandse Zaken?
- Hoe verliep haar Europese campagne en welke functies behaalde ze in 2024?
- Hoe zag het privéleven van Sophie Wilmès eruit?
Politieke loopbaan
Sophie Wilmès werd geboren in Elsene en is een Franstalige Belgische politica van de Mouvement réformateur (MR). In haar politieke loopbaan was zij gemeenteraadslid in Ukkel en schepen in Rhode-Saint-Genèse, een functie die zij uitoefende van 2000 tot 2015. Later werd zij minister-president van België, een ambt dat zij bekleedde tussen 2019 en 2020. Daarmee was zij de eerste vrouw die in België de functie van eerste minister opnam.
Federale functies en politieke terugkeer
In 2014 werd Sophie Wilmès federaal parlementslid in de plaats van Didier Reynders. Een jaar later trad ze toe tot de regering als minister van Begroting en Nationale Loterij. In 2018 kwamen daar bevoegdheden voor Ambtenarenzaken en Wetenschapsbeleid bij. Op 27 oktober 2019 werd ze eerste minister van de regering in lopende zaken. Daarna vormde ze op 17 maart 2020 een crisisregering in het kader van de covid-19-pandemie. Op 1 oktober 2020 werd ze opgevolgd door Alexander De Croo en werd ze vice-eerste minister en minister van Buitenlandse Zaken. Enkele dagen later werd ze wegens een covid-19-infectie opgenomen op intensieve zorg, waar ze een week verbleef. Vervolgens nam ze om familiale redenen achttien maanden verlof van haar ministeriële taken. In juli 2022 legde ze haar ministeriële functies neer en keerde ze terug naar het federale parlement. Daarna werd ze opnieuw eerste schepen in Sint-Genesius-Rode. In februari 2024 werd ze aangeduid als MR-kopstuk voor de Europese verkiezingen van 2024. Ze behaalde 543.821 stemmen, een record in Franstalig België. Sinds 2020 geldt ze als een van de populairste politieke figuren van België.
Jeugd en studies
Sophie Wilmès groeide op in een familie die nauw betrokken was bij de politiek. Haar vader, Philippe Wilmès, was hoogleraar economie aan de Université catholique de Louvain, regent van de Nationale Bank van België, bestuurder in talrijke private en publieke bedrijven en ook lid van verschillende ministeriële kabinetten, waaronder dat van Jean Gol. Haar moeder werkte eveneens in meerdere kabinetten, onder meer in dat van Mieke Offeciers.
Haar familiegeschiedenis werd ook getekend door oorlog en vervolging. Haar grootouders van vaderskant kwamen om tijdens het bombardement van Limal in de Tweede Wereldoorlog. Wilmès is van joodse afkomst en meerdere familieleden kwamen om tijdens de Shoah.
Ze bracht haar jeugd door in Grez-Doiceau in Wallonië en in Rhode-Saint-Genese aan de rand van Brussel. Voor haar hogere studies behaalde ze een diploma in toegepaste communicatie, afstudeerrichting reclame, aan het Institut des hautes études des communications sociales (IHECS). Daarna behaalde ze ook een diploma in financieel management aan ISC Saint-Louis.
Lokale en federale loopbaan
In de gemeenteraadsverkiezingen van 2000 in Ukkel stond Sophie Wilmès op de PRL-FDF-lijst. Zij beheerde toen ook de verkiezingscampagne van Éric André in Ukkel. Bij die verkiezingen werd ze verkozen als gemeenteraadslid in Ukkel.
Later verhuisde haar politieke loopbaan naar het federale niveau. Op 25 mei 2014 was ze eerste opvolger op de federale lijst en verving ze Didier Reynders in de Kamer. Na haar eedaflegging bij koning Filip de dag nadien sloot ze zich aan bij de commissie Financiën en Begroting. David Clarinval nam daarna haar ministeriële taken over.
Na haar vertrek uit de federale regering in juli 2022 keerde Wilmès terug naar het college van burgemeester en schepenen van Rhode-Saint-Genèse. Daar is ze eerste schepen, met bevoegdheden over Financiën en Begroting, Communicatie, Franstalige Cultuur, Kinderopvang, Middenstand en Duurzaamheid.
COVID-19 en de Belgische sterftecijfers
Tegen mei 2020 behoorde België tot de landen met de hoogste COVID-19 sterftecijfers ter wereld. Die hoge mortaliteit hing deels samen met de Belgische manier van tellen. Daardoor werd de impact van de pandemie in de statistieken anders zichtbaar dan in landen met een andere methode.
Minister van Buitenlandse Zaken
Op 1 oktober 2020 verliet Sophie Wilmès haar functie om toe te treden tot de regering van Alexander De Croo als vice-eerste minister en minister van Buitenlandse Zaken. Daarmee werd zij de eerste vrouw die de Belgische diplomatie leidde. Van 22 november tot 6 december 2020 werd zij opgenomen op intensieve zorg in het ziekenhuis van Chirec in Delta wegens COVID-19. Op 7 december 2020 hervatte zij haar werk als hoofd van de Belgische diplomatie.
Op 16 maart 2023 riep Wilmès op tot de erkenning van ecocide als internationaal misdrijf tijdens de vergadering van de Staten die Partij zijn bij het Statuut van Rome. Op 15 augustus 2023 kondigde zij onbetaald verlof aan voor haar ministeriële taken wegens de gezondheidsproblemen van haar echtgenoot, die kanker had. Tijdens haar afwezigheid nam premier Alexander De Croo de bevoegdheden voor buitenlandse en Europese zaken over, minister David Clarinval kreeg tijdelijk buitenlandse handel toegewezen en staatssecretaris Mathieu Michel werd verantwoordelijk voor de federale culturele instellingen. Op 21 september 2023 nam Wilmès ontslag uit de regering, waarna Hadja Lahbib haar op 22 september 2023 opvolgde.
Europees parcours in 2024
Aanvankelijk werd Sophie Wilmès voorgesteld als lijsttrekker voor de federale Brusselse lijst voor de verkiezingen van 2024, nadat Charles Michel zich had teruggetrokken. In de partij liet ze intern weten dat ze liever de Europese lijst zou leiden, ondanks het advies van haar partijvoorzitter. Uiteindelijk kreeg ze die Europese lijst toegewezen, terwijl Valérie Glatigny haar opvolgde als trekker van de federale lijst.
Tijdens de campagne legde Wilmès de nadruk op Europese waarden en op de strategische autonomie van de EU. Ze haalde 543.821 voorkeurstemmen en verbrak daarmee het record dat Elio Di Rupo in 2004 had neergezet. MR werd bij de Europese verkiezingen van 2024 de grootste partij in het Franstalige kiescollege met 34,88%.
In juni 2024 werd ook gespeculeerd over Wilmès als mogelijke toekomstige voorzitter van de Renew Europe-fractie in het Europees Parlement, al stelde ze zich daarvoor niet officieel kandidaat. Die functie bleef bij de herverkiezing van Valérie Hayer. Op 12 juli 2024 werd Wilmès vervolgens verkozen tot vicevoorzitter van het Europees Parlement met 371 stemmen.
Privéleven en gezin
Sophie Wilmès was van 2002 tot 2023 getrouwd met Christopher Stone, een Australiër afkomstig uit Tasmanië. Samen kregen ze drie kinderen. Stone had daarnaast een zoon uit een eerdere relatie. Haar familie woont in Rhode-Saint-Genèse. Op 21 april 2022 maakte Wilmès bekend dat Christopher Stone leed aan een agressieve hersenkanker. Hij overleed tijdens de nacht van 24 op 25 november 2023 aan die ziekte.